آراسپ نوین

در روزهای اخیر شاهد شکل گیری حرکتی مثبت در جهت حمایت از حقوق زندانیان سیاسی و عقیدتی ایران هستیم که به همت آقای رضا پهلوی آغاز گردیده است و آن تدوین یک شکایت نامه جامع حقوقی علیه رژیم جمهوری اسلامی و شخص ولی فقیه، سید علی خامنه ای، بدلیل نقض گسترده حقوق بشر و سرکوب فعالان سیاسی و عقیدتی است. حرکتی که خوشبختانه در سطح سایت ها و وبلاگ ها با استقبال مطلوبی نیز مواجه گردیده و نویدبخش همبستگی و انسجام بیشتر در مبارزات آتی اپوزیسیون است. با توجه به آنکه آقای رضا پهلوی در نامه مذکور از تمامی هم میهنان خواسته است تا پیشنهادات و دیدگاه های خود را در راستای تدوین هر چه بهتر و جامع تر این شکایت نامه ارائه دهند، نکات زیر پیشنهاد می گردد:
• همان طور که می دانیم در حال حاضر ایران از نظر تعداد اعدام ها در جهان پس از کشور چین رتبه دوم را دارا می باشد (و از نظر جمعیت رتبه اول) و در سالیان اخیر بارها شاهد اعدام زندانیان سیاسی و عقیدتی در زندان ها بوده ایم. بد نیست در یکی از بندهای این شکایت نامه اشاره کوتاهی به روند فزاینده اعدام ها در ایران شود و تعدادی از نمونه های تأسف برانگیز اجرای حکم اعدام زندانیان سیاسی و عقیدتی ذکر گردد. با توجه به آنکه رژیم بارها و بارها از این ترفند (صدور حکم اعدام) برای تحمیل فشارهای روحی و روانی بر زندانیان سیاسی و در هم شکستن مقاومت آنها استفاده کرده است و یکی از آخرین موارد آن نیز صدور حکم اعدام برای کشیش یوسف ندرخانی بود.
• در بند ۳ اشاره درست و بجایی به وضعیت فعالان حقوق بشر و وکلای شجاعی شده است که در خط مقدم دفاع از حقوق هم میهنان زندانی مان، خود مصائب زندان و شکنجه را به جان خریده اند و تحت شدیدترین فشارهای روحی و جسمی در زندان های جمهوری اسلامی بسر می برند. در میان نام هایی که اشاره شده، نام شیوا نظرآهاری را خالی می بینم. با توجه به گستردگی فعالیت های او در زمینه های حقوق بشری، دفاع از حقوق کودکان، دفاع از حقوق دانشجویان محروم از تحصیل و… شایسته است که نام او نیز در این لیست آورده شود. هر چند نام فعالان مدنی و وکلای زندانی به همین چند مورد ختم نمی گردد.
• در همه جای دنیا، هنر و هنرمند از ارج و منزلت والایی برخوردار است و هنرمندان همواره مورد احترام و توجه جامعه هستند. به همین دلیل است که اعمال فشار و محدودیت بر یک کارگردان سینما یا یک شاعر یا آهنگساز، انعکاس نامطلوبی در افکار عمومی به جای خواهد گذاشت. پیشنهاد می شود یک بند از این شکایت نامه به وضعیت اسف بار هنر و هنرمندان در ایران اختصاص یابد و از هنرمندان زندانی نظیر جعفر پناهی، محمد رسول اف،‌ رامین پرچمی، مرضیه وفامهر، آریا آرام نژاد و بسیاری دیگر که در طول دو سال گذشته به تناوب روانه زندان شده اند و برخی از آنان همچنان در زندان بسر می برند، یاد شود.
• در بند ۶ نامه که به تبعیض های جنسیتی، قومی و دینی اشاره می شود، جهت اجتناب از کلی گویی، می توان اشاره مختصری – در حد یک یا دو خط – به نمونه هایی از این تبعیض های آشکار و خشونت آمیز نظیر تخریب مساجد اهل تسنن، سرکوب و کشتار هم میهنان کُرد، سرکوب دراویش گنابادی و… داشت.
• بند ۷ و ۸ این شکایت نامه در حقیقت می بایست هدف تهیه این نامه را بطور واضح و شفاف بیان کند. این که تنظیم کنندگان این نامه دقیقاً خواستار چه اقدامی از سوی مراجع بین المللی هستند و چه انتظاری از دولت های غربی دارند؟ قرار است سازمان ملل یا دولتمردان جهان چه حرکتی در جهت حمایت از زندانیان سیاسی و عقیدتی ایران انجام دهند؟ عباراتی چون “اقدامات موثر و ضروری با استفاده از اهرم های اجرایی بین المللی” و “واکنش مناسب جامعه بین الملل” به اندازه کافی شفاف و گویا نیست. به اعتقاد نگارنده، نیاز است که خواست های ما از تنظیم این نامه و آنچه که از جامعه بین الملل جهت حمایت از حقوق هم میهنان مان انتظار می رود، با شفافیت و جزئیات بیشتری بیان گردد. مثلاً تقاضای قطع روابط دیپلماتیک با رژیم اسلامی و فراخواندن سفرا و نمایندگان دولت های غربی از ایران، می تواند یک پیام روشن برای مخاطبان این نامه باشد و راه های عملی جهت کمک به بهبود وضعیت حقوق بشر در ایران و کاهش فشارها و سرکوب های موجود بر فعالان و زندانیان سیاسی را پیش روی دولت های غربی و مجامع بین المللی قرار دهد.

با سپاس
پاینده ایران
بزرگمهر
۹ آبان ماه ۱۳۹۰