در روزهای اخیر شاهد شکل گیری حرکتی مثبت در جهت حمایت از حقوق زندانیان سیاسی و عقیدتی ایران هستیم که به همت آقای رضا پهلوی آغاز گردیده است و آن تدوین یک شکایت نامه جامع حقوقی علیه رژیم جمهوری اسلامی و شخص ولی فقیه، سید علی خامنه ای، بدلیل نقض گسترده حقوق بشر و سرکوب فعالان سیاسی و عقیدتی است. حرکتی که خوشبختانه در سطح سایت ها و وبلاگ ها با استقبال مطلوبی نیز مواجه گردیده و نویدبخش همبستگی و انسجام بیشتر در مبارزات آتی اپوزیسیون است. با توجه به آنکه آقای رضا پهلوی در نامه مذکور از تمامی هم میهنان خواسته است تا پیشنهادات و دیدگاه های خود را در راستای تدوین هر چه بهتر و جامع تر این شکایت نامه ارائه دهند، نکات زیر پیشنهاد می گردد:
• همان طور که می دانیم در حال حاضر ایران از نظر تعداد اعدام ها در جهان پس از کشور چین رتبه دوم را دارا می باشد (و از نظر جمعیت رتبه اول) و در سالیان اخیر بارها شاهد اعدام زندانیان سیاسی و عقیدتی در زندان ها بوده ایم. بد نیست در یکی از بندهای این شکایت نامه اشاره کوتاهی به روند فزاینده اعدام ها در ایران شود و تعدادی از نمونه های تأسف برانگیز اجرای حکم اعدام زندانیان سیاسی و عقیدتی ذکر گردد. با توجه به آنکه رژیم بارها و بارها از این ترفند (صدور حکم اعدام) برای تحمیل فشارهای روحی و روانی بر زندانیان سیاسی و در هم شکستن مقاومت آنها استفاده کرده است و یکی از آخرین موارد آن نیز صدور حکم اعدام برای کشیش یوسف ندرخانی بود.
• در بند ۳ اشاره درست و بجایی به وضعیت فعالان حقوق بشر و وکلای شجاعی شده است که در خط مقدم دفاع از حقوق هم میهنان زندانی مان، خود مصائب زندان و شکنجه را به جان خریده اند و تحت شدیدترین فشارهای روحی و جسمی در زندان های جمهوری اسلامی بسر می برند. در میان نام هایی که اشاره شده، نام شیوا نظرآهاری را خالی می بینم. با توجه به گستردگی فعالیت های او در زمینه های حقوق بشری، دفاع از حقوق کودکان، دفاع از حقوق دانشجویان محروم از تحصیل و… شایسته است که نام او نیز در این لیست آورده شود. هر چند نام فعالان مدنی و وکلای زندانی به همین چند مورد ختم نمی گردد.
• در همه جای دنیا، هنر و هنرمند از ارج و منزلت والایی برخوردار است و هنرمندان همواره مورد احترام و توجه جامعه هستند. به همین دلیل است که اعمال فشار و محدودیت بر یک کارگردان سینما یا یک شاعر یا آهنگساز، انعکاس نامطلوبی در افکار عمومی به جای خواهد گذاشت. پیشنهاد می شود یک بند از این شکایت نامه به وضعیت اسف بار هنر و هنرمندان در ایران اختصاص یابد و از هنرمندان زندانی نظیر جعفر پناهی، محمد رسول اف،‌ رامین پرچمی، مرضیه وفامهر، آریا آرام نژاد و بسیاری دیگر که در طول دو سال گذشته به تناوب روانه زندان شده اند و برخی از آنان همچنان در زندان بسر می برند، یاد شود.
• در بند ۶ نامه که به تبعیض های جنسیتی، قومی و دینی اشاره می شود، جهت اجتناب از کلی گویی، می توان اشاره مختصری – در حد یک یا دو خط – به نمونه هایی از این تبعیض های آشکار و خشونت آمیز نظیر تخریب مساجد اهل تسنن، سرکوب و کشتار هم میهنان کُرد، سرکوب دراویش گنابادی و… داشت.
• بند ۷ و ۸ این شکایت نامه در حقیقت می بایست هدف تهیه این نامه را بطور واضح و شفاف بیان کند. این که تنظیم کنندگان این نامه دقیقاً خواستار چه اقدامی از سوی مراجع بین المللی هستند و چه انتظاری از دولت های غربی دارند؟ قرار است سازمان ملل یا دولتمردان جهان چه حرکتی در جهت حمایت از زندانیان سیاسی و عقیدتی ایران انجام دهند؟ عباراتی چون “اقدامات موثر و ضروری با استفاده از اهرم های اجرایی بین المللی” و “واکنش مناسب جامعه بین الملل” به اندازه کافی شفاف و گویا نیست. به اعتقاد نگارنده، نیاز است که خواست های ما از تنظیم این نامه و آنچه که از جامعه بین الملل جهت حمایت از حقوق هم میهنان مان انتظار می رود، با شفافیت و جزئیات بیشتری بیان گردد. مثلاً تقاضای قطع روابط دیپلماتیک با رژیم اسلامی و فراخواندن سفرا و نمایندگان دولت های غربی از ایران، می تواند یک پیام روشن برای مخاطبان این نامه باشد و راه های عملی جهت کمک به بهبود وضعیت حقوق بشر در ایران و کاهش فشارها و سرکوب های موجود بر فعالان و زندانیان سیاسی را پیش روی دولت های غربی و مجامع بین المللی قرار دهد.

با سپاس
پاینده ایران
بزرگمهر
۹ آبان ماه ۱۳۹۰

رضا پهلوی در راستای فعالیتهای سیاسی و مدنی خود و همراهی با جنبش داخلی مردم ایران بر ضد رژیم اشغالگر جمهوری اسلامی ایران و حاکمیت ولی فقیه آن سید علی خامنه ای و حمایت از زندانیان سیاسی و عقیدتی شکایت نامه ای را تدوین نموده است که به شورای امنیت و سازمان ملل ارسال خواهد شد. وی در نامه ای که به صورت پیش‌نویس منتشر کرده است، از بالاترینی ها و بلاگر ها خواسته است تا با همکاری و هفکری برای آزادی زندانیان سیاسی، پیشنهادات و راهکارهای عملی خود در رابطه با این نامه و اقدامات عملی برای آزادی زندانیان سیاسی در بند را در بالاترین و وبلاگ خود منتشر کنند:

هم میهنانم،

جمهوری اسلامی، با نقض مستمر حقوق بشر، سرکوب آزادی های اساسی، اعدام های گسترده و خیابانی، سنگسار، شکنجه و تجاوز در زندان ها، شرایط قرون وسطایی را بر کشورمان حاکم کرده است. متاسفانه، جامعه جهانی تاکنون عکس العمل قدرتمند و منسجمی را در مقابل رفتارهای غیرانسانی این نظام از خود نشان نداده است.

در این شرایط حساس، با توجه به فشارهای جسمی و روحی که بر زندانیان سیاسی-عقیدتی وارد می شود، وظیفه همه کنشگران و فعالین سیاسی و مدنی، وکلای دادگستری، مدافعین حقوق بشر، فعالین حقوق زنان، روزنامه نگاران، روحانیون مستقل، زندانبانان، نیروهای مسلح و یکایک شهروندان ایرانی است تا دست در دست یکدیگر گذاشته و با آغاز یکسری اقدامات ملی و بین المللی، حکومت ایران را وادار به آزادی بدون قید و شرط زندانیان سیاسی-عقیدتی نماید.

تا کنون اقدامات ارزشمندی در زمینه دفاع از حقوق زندانیان سیاسی-عقیدتی ایران، در داخل و خارج از کشورمان صورت گرفته، اما بدلیل عدم انسجام و حمایت کامل تمام اقشار جامعه، هنوز به نتیجه مورد نظر نرسیده است. در راستای پیشنهادات و درخواست های شما عزیزان در فضای حقیقی و مجازی، با مشورت هم میهنان فعال سیاسی – مدنی، تصمیم گرفتیم بستری مناسب را برای آغاز یک سلسله اقدامات عملی، فراهم سازیم. حرکتی که تنها در سایه مشارکت و همفکری یکایک شما هم میهنان مبارزم امکان پذیر خواهد بود.

- در مرحله اول، در راستای گزارش دبیرکل سازمان ملل متحد و آقای احمد شهید، نماینده ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران، پیش نویس یک متن بعنوان یک شکایت نامه رسمی برای ارسال به تمام مراجع ذیربط (کشورهای عضو شورای امنیت سازمان ملل متحد، دبیرکل سازمان ملل متحد و شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد) تهیه شده است. در پایان این مقدمه، می توانید پیش نویس این متن را مطالعه نموده و نظرات و پیشنهادات خود را برای تکمیل آن ارسال نمایید.
- بدلیل اینکه آوردن اسامی تمامی زندانیان سیاسی-عقیدتی در ایران در این پیش نویس امکان پذیر نمی باشد، تلاش شده است تا اسامی تعدادی از زندانیان، بعنوان نمونه ایی از کنشگران و فعالین سیاسی، مدنی و عقیدتی ذکر گردد. چنانچه از این لیست موردی از قلم افتاده، لطفا با ذکر منبع ومشخصات در زیرهمین لینک، حساب بالاترین، وبلاگ و یا وب سایت خود، آنرا ارسال نمایید.
- پیشنهادات و نظرات خود درارتباط با پیش نویس شکایت رسمی و بویژه اقدامات عملی آتی در این زمینه را در وبلاگ خود منتشر و در بالاترین با کلمه کلیدی (۲۰۱۱HR8712) پست نمایید.
- چنانچه شما دارای شناسه (اکانت) بالاترین نیستید، از کلمه کلیدی بالا (۲۰۱۱HR8712) بعنوان برچسب در مطالبی که در این زمینه در وبلاگتان منتشر می کنید، استفاده نمایید تا متن شما در سایت گوگل برای همگان قابل جستجو باشد. دوستانی که دارای شناسه (اکانت) بالاترین می باشند، متن و وبلاگ شما را می توانند در سایت گوگل پیدا کرده و آن را در بالاترین لینک کنند.
- دوستانی که در بالاترین فعال هستند، می توانند در این زمینه ما را یاری کنند.
- به منظور سهولت هرچه بیشتر برای رسیدگی به نظرات شما، پاراگراف های متن پیشن نویس شماره گذاری می گردد تا بتوانید نظرات و پیشنهادات خود را با ذکر شماره پاراگراف مورد نظر ارسال نمایید.
- بر اساس سیستم بالاترین، انرژی شناسه من به اندازه ایی نیست که بتوانم به همه لینک های شما رای مثبت و یا نظر بدهم. تلاش من و متخصصین فنی-حقوقی بر این خواهد بود که پس از مطالعه و بررسی تمام نظرات و پیشنهادات ارسالی، مطالب مرتبط با این موضوع را در نسخه نهایی بگنجانیم.
- از افرادی که در داخل کشور و یا در دستگاه حاکمیت هستند، دعوت می شود تا با رعایت مراتب امنیتی، از طریق افشای اطلاعات در مورد زندانیان سیاسی- عقیدتی گمنام، با ما در این پروژه همکاری نمایند.
- متاسفانه، به دلیل ارسال هرزنامه (اسپم) و همچنین محدودیت امکانات فنی، بخش دریافت نظرات وبلاگم را موقتا مسدود کرده ام. لطفا برای ارسال نظرات خود از سیستم بالاترین استفاده نمایید.
- برای تسریع در رسیدگی به وضعیت بحرانی زندانیان سیاسی- عقیدتی و آزادی آنان، پیش نویس این شکایت از تاریخ ششم آبان ماه لغایت پانزدهم آبان ماه ۱۳۹۰ خورشیدی برای دریافت نظرات و پیشنهادات شما بر روی سایت بالاترین قرار خواهد گرفت.

لینک این پیش نویس در بالاترین:
http://balatarin.com/permlink/2011/10/28/2778189

پیش نویس نامه به روسای کشورهای عضو شورای امنیت سازمان ملل متحد:

۱٫ نظام جمهوری اسلامی حاکم بر ایران، اقدام به نقض اساسی ترین حقوق زندانیان سیاسی-عقیدتی نموده است. ضمن جلب توجه شما به گزارش جناب آقای احمد شهید، در ارتباط با نقض حقوق بشر در ایران، به اطلاع می رساند، ادله های بسیار محکمی در دست است که بر خلاف آنچه حکومت ایران ادعا می کند، حقوق اولیه میرحسین موسوی، زهرا رهنورد، مهدی کروبی و کلیه زندانیان سیاسی-عقیدتی و مدنی در ماههای اخیر به شدت نقض شده است و حتی از حقوق ابتدایی زندانیان، همچون حق داشتن وکیل، تفهیم اتهام و دفاع از خود در دادگاه محروم هستند. اینگونه رفتارهای غیر انسانی این نظام بر خلاف مقررات و تعهدات بین المللی است.

۲٫ حقوق اولیه انسانی دیگر زندانیان و بازداشت‌شدگان سیاسی-عقیدتی و مدنی همچون بهنام ابراهیم زاده، بهمن احمدی عمویی، منصور اسانلو، حسن اسدی زیدآبادی، عمادالدین باقی، آیت الله بروجردی، عماد بهاور، حسین پالانی، علی پورسلیمان، محمدرضا پورشجری، مصطفی تاج زاده، مجید توکلی، رضا جوشن، حمیدرضا خادم، مهدی خدایی، رضا خواجه ای، محمد داوری،ارژنگ داوودی، مجید دری، حسین رونقی ملکی، علیرضا سپاهی لائین، عیسی سحر خیز، قاسم شعله سعدی، کیوان صمیمی، حشمت الله طبرزدی، ابوالفضل عابدینی، جواد علیخانی، سعد غلامحسین پور، عباس کاکایی، جواد لاری، فرشاد معروفی، محمدرضا مقیسه، حمید موذنی، عبدالله مومنی، بهاره هدایت، حجت الاسلام آرش هنرور، مهدی محمودیان، کشیش یوسف ندرخانی، و صدها زندانی دیگر از نمایندگان گروه های مختلف مردم و گرایش های سیاسی-عقیدتی پایمال شده و به سنگین ترین شکل، مورد ظلم جمهوری اسلامی قرار گرفته اند.

۳٫ همچنین بازداشت و تهدید وکلا و فعالان حقوق بشر، از سوی نیروهای اطلاعاتی جمهوری اسلامی، به اتهام «ارتکاب جرایم امنیتی»، صرفا تلاشی است برای از بین بردن اسناد و مدارک نقض حقوق بشر در ایران. آزار و اذیت و شکنجه فعالین و وکلای مدافع حقوق بشر، همچون نسرین ستوده، عبدالفتاح سلطانی، هنگامه شهیدی و کوهیار گودرزی، اقدامی است جهت ساکت کردن کسانی که به دفاع از حقوق همنوعان خود برخاسته‌اند. در چنین فضایی، وکلا برای انجام وظیفه قانونی خود که دفاع از موکلین است، بیشتر و بیشتر مورد تهدید قرار می گیرند.

۴٫ مواد ۲ ٫ ۳ ٫ ۵ ٫ ۷ ٫ ۹ ٫ ۱۰ ٫ ۱۲ ٫ ۱۹ ٫ ماده ۲۰ بند ۱، ماده ۲۱ بند ۱، ۲ و ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر که هدف آن برقراری و تضمین حقوق و آزادی‌های برابر برای همه مردم است در مورد تمام زندانیان سیاسی-عقیدتی و مدنی به کرات نقض شده است.

۵٫ در اینجا تنها از بعضی افراد که اطلاعات بیشتری از آنها در دست است نام برده شده، ولیکن صدها تن از زندانیان سیاسی-عقیدتی و مدنی گمنام در زندان های ایران تحت سرکوب و نقض سیستماتیک حقوق بشر قرار دارند و عدم توجه جامعه بین اللملی به شرایط زندانیان در ایران، وضعیت را لحظه به لحظه برای آنان وخیم تر و حکومت ایران را برای ادامه روش های ضد انسانی خود جری تر خواهد کرد.

۶٫ نظام جمهوری اسلامی، مبتنی بر حکومت دینی است و قانون اساسی آن مجموعه متناقضی است که از یک طرف، ابزار تمرکز تمام قدرت در دست ولایت مطلقه فقیه است و از طرف دیگر، معرف تبعیض جنسیتی، قومی و دینی است. بر اساس قانون اساسی، رهبر، عالیترین و بالاترین مقام نظام است و تمام امور کشور تحت کنترل مطلقه او قرار دارد. حکم حکومتی رهبر فراتراز قانون اساسی و رای مردم است و برای تمام ارکان حکومت “فصل الخطاب” است. روسای قوای سه گانه، نمایندگان مجلس، شورای نگهبان، فرماندهان نظامی و انتظامی، اعضای مجمع تشخیص مصلحت نظام، امامان جمعه، رئیس صدا و سیما و حتی نمایندگان مجلس خبرگان که مسئول نظارت بر عملکرد رهبر می باشند، بطور مستقیم و غیر مستقیم توسط ولی فقیه انتخاب می شوند. در واقع ماهیت این نظام، حاکمیت تک نفره و دیکتاتوری مطلق می باشد.

۷٫ بنابراین، بر اساس ماده دوم میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی، ضمن اعلام شکایت از حکومت ایران، بدلیل نقض گسترده حقوق بشر و حقوق اساسی زندانیان سیاسی-عقیدتی، از شورای امنیت و ارگان های ذیربط سازمان ملل درخواست می شود تا به منظور آزادی فوری و بدون قید وشرط همه زندانیان سیاسی-عقیدتی، مدنی، وکلا و مدافعان حقوق بشر، اقدامات موثر و ضروری را با استفاده از اهرم های اجرایی بین المللی، علیه آقای سید علی خامنه ایی، ولی مطلقه فقیه حاکم بر ایران، به عمل آورند.
۸٫ بر این باور هستیم که واکنش مناسب جامعه بین الملل به عملکرد حکومت ایران در قبال شهروندان خود، پیام قدرتنمندی خواهد بود تا این حکومت سرکوب آزادی های اساسی مردم ایران و نقض کنوانسیون های بین المللی که به اجرای آنها متعهد شده را متوقف کند.

رضا پهلوی

رونوشت: دبیرکل سازمان ملل متحد
شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد

اول مهر ماه ۱۳۹۰

ماه مهر از افق دمید و فصل جدید دانش اندوختن و دانش آموختن، فصل کلاس و درس را به ارمغان آورد. آغاز سال تحصیلی ۹۱-۱۳۹۰ را به همۀ شما دانش آموزان و دانشجویان عزیز کشورم شادباش می گویم. امیدوارم در سالی که در پیش دارید به هدف های خود چه در زمینۀ تحصیلی و آموزشی و چه در عرصه های زندگی اجتماعی نزدیک تر شوید.

دانش آموزان و دانشجویان عزیز

حاکمان اسلامی، از آغـاز تسلط خـود بر کشـورمان، نیک می دانستند که در مقابله و مخالفت با نظام خودکامه، پس گرا و ضدانسانی آنان، نیروئی تواناتر از نیروی دانش و خِرد و انسانیت نیست. و نیز می دانستند که زایشگاه بالندۀ این نیرو، مدارس و دانشگاه های روبه رشد کشور هستند. نهادهائی که نوجوانان و جوانان وطن را به خِـرد ورزی و دانش آمـوزی و تبادل آزادانۀ اندیشه ها رهنمون می شوند و در دل و ذهن آنان عشق به انسانیت و برابری و آزادی و بردباری می پرورانند تا در مقابله با خرافه و تعصب و تبعیض و زورگوئی مصمم و توانایشان کنند.

رژیم اســلامی در طـی سـی و دو سـال گذشتـه، با شعار بی معنای «اسلامی کردن نظام آموزشی» و استفادۀ ابزاری از مدرسه و دانشگاه، شستشوی مغزها، علم زدایی، سلب آزادی بیان و اندیشه، فرهنگ ستیزی، خرافه پروری، تبعیض، خشونت زایی، تمدن کشی، تضعیف و تخریب جایگاه دانشگاه و در نهایت ویران کردن نظام آموزشی را  سرلوحۀ کار خود قرار داده و با این هدف، معلمان و استادان آزموده و آزاده را بیرون راندند و بیهوده کوشیدند که فرهنگی درون‌گرا، پرخاش‌جو، دگرستیز و نابردبار را بر فضای آموزشی شما حاکم کنند.

اما، یقین دارم که تلاش مذبوحانۀ سرکردگان به هم ریختۀ رژیم در بناکردن دیوارهای تازۀ جدائی میان استاد و دانشجو، زن و مرد و محـروم ساختن هــرچه بیشتر نظــام آموزشـی از رشته های گوناگون علوم انسانی به جائی نخواهد رسید.

حال که ماه مهر آغاز گشته و نسیم حرکت و تحول شروع به وزیدن نموده است، امید دارم که شما دانشجویان فرهیخته، با یاری استادان آزاده و دانش پژوه و به یاوری پدران و مادران دلسوخته، به همراه همـۀ مردم ایران، به تحقق هدف های انسانـی و میهن دوستانــۀ خویش نزدیک تر شوید.

خداوند نگهدار ایران باد

رضا پهلوی

شاپور بختیار از جمله شخصیت های سیاسی ایرانی بود که بیش از همه بر من اثر گذاشتند. او آدم عمل گرایی بود و جسارت رُک گویی داشت. او حاضر نبود با افرادی همچون مجاهدین یا دیگر اسلام گرایان همکاری کند. او واقعاً و عمیقاً انسانی عرفی گرا بود. او بارها به من یادآور شد که به نهاد پادشاهی احترام می گذارد. بر خلاف بسیاری از هم نسلانش در میان طرفداران قدیمی مصدق، او نظام پادشاهی را نفی نمی کرد، ولی نسبت به رفتار پدرم موضعی بسیار انتقادی داشت و وی را بدلیل خودکامگی اش مسئول فقدان آزادی سیاسی در کشور می دانست. به اعتقاد او این فقدان یکی از دلایل انقلاب بود. او یک مدافع حقیقی پادشاهی پارلمانی بود.

در تبعید، او در وضعیت سیاسی دشواری قرار گرفته بود. به عنوان آخرین نخست وزیر شاه او نمی توانست مدعی رهبری تمام مخالفان رژیم شود. با این حال، او کوشید که هم رهبر گروه باشد و هم متحدکننده همه مخالفان رژیم اسلامی. او کوشید با علی امینی، دیگر نخست وزیر پیشین شاه همکاری کند. اما این تلاش به شکست انجامید، زیرا اطرافیان آنان به مشاجره با یکدیگر پرداختند. در دوره بختیار تلاش می شد تا شخصیت های شناخته شده خوشنام با هم متحد شوند، اما متأسفانه این شخصیت ها تماس کافی با یکدیگر نداشتند. این یکی از دلایل ضعف اپوزیسیون در گذشته بود…

قتل شاپور بختیار در پاریس در سال ۱۹۹۱ اپوزیسیون را به عقب راند. اگر او و دیگر دولتمردان در سالهای دهه ۱۹۸۰ [دهه ۱۳۶۰ خورشیدی] کشته نشده بودند، تجارب شان بسیار مفید واقع می شد. متأسفانه آن زمان برای متحد کردن اپوزیسیون بسیار زود بود. غالب واکنش ها – و این خصیصه ای ایرانی است – احساسی و برخی اوقات شدیداً افراطی بود. هیچکس با دیگری مدارا نمی کرد. همه یکدیگر را متهم می کردند و از هم جدا می شدند و دشمن مشترک را به فراموشی می سپردند.

در اوایل سالهای دهه ۱۹۸۰ تقریبا هیچ گفتگویی میان جناح های مختلف اپوزیسیون وجود نداشت و غالب مخالفان جز خود و ایدئولوژی شان چیز دیگری را نمی دیدند. تا اواخر سال ۱۹۹۰ اختلاف میان چپ، که در اصل جمهوری‌خواه است و طرفداران پادشاهی رفع ناشدنی به نظر می رسید. امروز این اختلاف به گذشته تعلق دارد و هر آنچه که در توان دارم انجام می دهم تا حول هدفی واحد یعنی استقرار دموکراسی، همه کسانی را که با پدرم مبارزه کرده و آنهایی که از او پشتیبانی کردند، با یکدیگر متحد سازم. می خواهم عامل آشتی و اتحاد باشم.

برگرفته از کتاب: زمان انتخاب، ص ۴۶ (نسخه اینترنتی)

وبلاگ “دوستداران فریدون فرخزاد” راه اندازی شد. لطفاً از وبلاگ دیدن کنید و ما را در هر چه بهتر کردن این وبلاگ یاری دهید:

http://fereydounfarrokhzad.blogspot.com

هزار و یک دروغ از زبان بنیانگذار جمهوری اسلامی:

*(خمینی و حکومت) : منظور از حکومت اسلامی این نیست که رهبران مذهبی خود حکومت را اداره کنند (مصاحبه با خبرنگار رادیو تلویزیون فرانسه/۲۳ شهریور۱۳۵۷/نجف)

علما خود حکومت نخواهند کرد. آنان ناظر و هادی مجریان امور می باشند (خبرگزاری رویتر/۴آبان۱۳۵۷/پاریس)

من هیچ سمت دولتی را نخواهم پذیرفت (گفت و گو با خبرنگاران/۱۲آبان۱۳۵۷/پاریس)

نه میل و رغبت من و نه سن من و نه موقعیت من اجازه نمی دهد که شخصاً نقشی در حکومت جدید بعهده بگیرم (مصاحبه با خبرنگار خبرگزاری آسوشیتدپرس/۱۶آبان۱۳۵۷/پاریس)

من بنا ندارم که خودم یا اشخاصی که حالا در پیش من هستند از روحانیون، جانشین رژیم بشوند (گفت و گو با خبرنگاران/دی۱۳۵۷/پاریس)

روحانی نباید به کاری غیر از روحانیت یعنی بسط توحید و تقوی و پخش و تعلیم قوانین آسمانی و تهذیب اخلاق بپردازد (کشف الاسرار/ص۲۰۸)

*و اما پس از پیروزی انقلاب:

می گویند که روحانیت باید بروند سراغ کار خودشان و ملت را بگذارند و سیاست را بگذارند برای ما. شما در این ۵۰ سال هیچ غلطی نکردید. شما را من می شناسم. نمی خواهم اسمتان را ببرم. سر جایتان بنشینید. آدم بشوید! (سخنرانی درجمع فارغ التحصیلان دانشکده افسری/روزنامه جمهوری اسلامی/۲۶آبان۱۳۵۹)

این را بدانید که تنها روحانیت میتواند در این مملکت کارها را از پیش ببرد. فکر نکنید که بخواهید کنار بگذارید روحانیت را (دیدار با نمایندگان مجلس شورای اسلامی/۶خرداد۱۳۶۰/جماران)

*(خمینی و دموکراسی) : اسلام یک دولت دموکراتیک به معنای واقعی است (گفت و گو با خبرنگاران/۱۸آبان۱۳۵۷/پاریس)

در جمهوری اسلامی مطبوعات در نشر همه حقایق و واقعیات آزادند (روزنامه ایتالیایی پائزه سرا/۱۱آبان۱۳۵۷)

در جمهوری اسلامی کمونیستها نیز در بیان عقاید خود آزادند (روزنامه هلندی دی ولکرانت/۱۶آبان۱۳۵۷/پاریس)

حکومت اسلامی یک حکومت مبتنی بر عدل و دموکراسی است (مصاحبه با خبرنگار روزنامه تایمز/۱۶آذر۱۳۵۷)

ما حکومتی را می خواهیم که برای اینکه یک دسته می گویند مرگ بر فلان کس، آنها را نکشند (مصاحبه با خبرنگاران/۱۲آبان۱۳۵۷)

*و اما پس از پیروزی انقلاب:

به آنها که از دموکراسی حرف می زنند گوش ندهید. آنها با اسلام مخالفند. می خواهند ملت را از مسیر خودش منحرف کنند. ما قلمهای مسموم آنهایی را که صحبت ملی و دموکراتیک و اینها را می کنند می شکنیم (سخنرانی ۲۲اسفند۱۳۵۷/قم)

آنهایی که فریاد می زنند دموکراسی باشد، اینها مسیرشان غلط است. ما اسلام می خواهیم (در جمع دانشجویان دانشگاه اهواز/روزنامه کیهان/۳خرداد۱۳۵۸)

من انقلابی نیستم. اگر ما انقلابی بودیم اجازه نمی دادیم اینها اظهار وجود کنند! تمام احزاب را ممنوع اعلام می کردیم، تمام جبهه ها را ممنوع اعلام می کردیم و یک حزب و آن حزب الله، حزب مستضعفان تشکیل می دادیم و من توبه می کنم از این اشتباهی که کردم (کیهان/۲۷مرداد۱۳۵۸)

این ملت برای اسلام جنگیده نه آزادی (مصاحبه با اوریانا فالاچی/۲مهر۱۳۵۸/قم)

همه آشفتگی ها زیر سر همین هایی است که می گویید دموکرات هستند (مصاحبه با اوریانا فالاچی /۲مهر۱۳۵۸/قم)

*(خمینی و ملی گرایی) :یکی از بنیادهای اسلام آزادی است। بنیاد دیگر اسلام اصل استقلال ملی است (مصاحبه با خبرنگار روزنامه لاکروا/۱۰آبان۱۳۵۷/پاریس)

حکومت اسلامی، حکومت ملی است (صحیفه نور/جلدچهارم/ص۵۸)

*و اما پس از پیروزی انقلاب:

ملی گرایی مخالف اسلام است (سخنرانی در جمع طلاب و دانشجویان/۵خرداد۱۳۵۹)

ملی گرایی برخلاف اسلام است. این برخلاف دستور خدا و برخلاف قرآن مجید است (صحیفه نور/جلد دوازده/ص۱۱۰)

ملی گرایی اساس بدبختی مسلمین است (سخنرانی در کنگره قدس/۱۹مرداد۱۳۵۹)

آنهایی که می گویند ما می خواهیم ملیت را احیا کنیم، مقابل اسلام ایستاده اند (پیام به مناسبت روز قدس/۲۵مرداد۱۳۵۹)

*(خمینی و اقتصاد) : جمهوری اسلامی مسأله ای بنام تورم برای مملکت نخواهد ماند (مصاحبه با خبرنگار روزنامه آلمانی دنیای سوم/۲۴آبان۱۳۵۷/پاریس)

ما بانک هایی که بی بهره باشد باید درست کنیم. ما بهره را جایز نمی دانیم (مصاحبه با خبرنگار روزنامه لوس آنجلس تایمز/۱۶آذر۱۳۵۷/پاریس)

دلخوش نباشید که مسکن فقط می سازیم، آب و برق را مجانی می کنیم، اتوبوس را مجانی می کنیم، دلخوش به این مقدار نباشید. معنویات شما را و روحیات شما را [هم] عظمت می دهیم… ما هم دنیا را آباد می کنیم و هم آخرت را (سخنرانی/۱۲بهمن۱۳۵۷/بهشت زهرا)

*و اما پس از پیروزی انقلاب:

جوانها ریختند توی خیابانها، فریادشان این بود که اسلام می خواهیم. برای اسلام است که انسان میتواند جان بدهد. اولیای ما هم برای اسلام جان دادند نه برای اقتصاد. اقتصاد قابل این نیست! (سخنرانی در جمع کارکنان رادیو/۱۷شهریور۱۳۵۸/قم)

آنهایی که دم از اقتصاد می زنند و زیربنای همه چیز را اقتصاد می دانند‌، از باب اینکه انسان را نمی دانند یعنی چه. اینها انسان را حیوان می دانند. حیوان هم همه چیزش فدای اقتصادش است. زیربنای همه چیزش! الاغ هم زیربنای همه چیزش اقتصادش است! (سخنرانی در جمع کارکنان رادیو/۱۷شهریور۱۳۵۸/قم)

*(خمینی و کشاورزی) : کشاورزی ما از میان رفته است! طبق آماری که بدست آمده ایران ۹۳ درصد از مواد غذایی مصرفی خود را وارد می کند! (مصاحبه با خبرنگار روزنامه لوموند/۴اردیبهشت۱۳۵۷/نجف)

برنامه ما این است که کشاورزی کشور با تأمین شرایط زندگی دهقانان هم سطح سایر مردم کشور به حدی برسد که کلیه نیازهای داخلی را تأمین کند (مصاحبه با خبرنگار مجله المستقبل/۱۵آبان۱۳۵۷/پاریس)

*و اما پس از پیروزی انقلاب:

مغرض ها انداخته اند توی دهن های مردم که بگویند ما خون دادیم که مثلاً کشاورزی ما چه بشود. آدم خودش را به کشتن نمی دهد که کشاورزی اش چه بشود! (سخنرانی در جمع کارکنان رادیو/۱۷شهریور۱۳۵۸/قم)

*(خمینی و زنان) : زنان را وارد ادارات کردید. ببینید در هر اداره ای که وارد شدند آن اداره فلج شد (سخنرانی در مسجد اعظم قم/۱۲آذر۱۳۴۱)

روحانیت ملاحظه می کند که در کنفرانس ها اجازه می دهند که گفته شود در راه تساوی حقوق زن و مرد قدم هایی برداشته شده (سخنرانی در مسجد اعظم قم/۱۲آذر۱۳۴۱)

*(خمینی و بنی صدر!) : آقای بنی صدر را همین مردم کوچه و بازار از پاریس آوردند اینجا و رییس جمهور کردند. برای اینکه مردی مسلمان است، مؤمن است، خدمتگزار است. (درجمع استانداران کشور/۱۸آذر۱۳۵۹/قم)

این آدم از اول ادعا می کرد که مسلمان است و برای اسلام کار می کند وکذا. من هم از اول فهمیدم دروغ می گوید! (در جمع افسران و درجه داران ارتش/۳شهریور۱۳۶۰)

*(خمینی و منتظری!) : علاقه اینجانب به جنابعالی بر خود شما روشن تر از دیگران است، به حسب قاعده طول آشنایی صمیمانه و معاشرت از نزدیک مقام ارجمند علمی و عملی شما، مجاهدت با ستمگران و قلدران، قداست و وجاهت و وارستگی کم نظیر آنجناب… و احتیاج مبرمی که جمهوری اسلامی و اسلام به مثل جنابعالی دارد انگیزه علاقه مبرم است (نامه خمینی به آیت الله منتظری/۱۲مهر۱۳۶۵)

از آنجا که ساده لوح هستید و سریعاً تحریک می شوید، سعی کنید در هیچ کار سیاسی دخالت نکنید… والله قسم من از ابتدا هم با انتخاب شما مخالف بودم! (نامه خمینی به آیت الله منتظری/۶فروردین۱۳۶۸)

*و کلام آخر:

ما می خواهیم اسلام را پیاده کنیم. پس ممکن است دیروز من یک حرفی زده باشم و امرور حرف دیگری را و فردا حرف دیگری را. این معنا ندارد که من بگویم چون دیروز حرفی زده ام باید روی همان حرف باقی بمانم (صحیفه نور/جلد هجدهم/ص۱۷۸)

ما این طور نیست که هرجا یک کلمه ای گفتیم و دیدیم مصالح اسلام این جوری نیست، بگوییم سر حرف خود هستیم! ما دنبال مصالح هستیم!!! (صحیفه نور/جلد شانزدهم/ص۲۱۱)

بعنوان یک ایرانی آزادیخواه، با وجود آنکه همواره یکی از مخالفان سازمان مجاهدین خلق و سیاست‌های دیروز و امروز این سازمان بوده و هستم، حمله وحشیانه به اردوگاه اشرف و کشتار هم‌میهنان‌مان را شدیدا محکوم می‌کنم.

به امید آزادی ایران و ایرانی

پاینده ایران

مطلب مورد اشاره به حدود سه سال و نیم پیش برمی‌گشت: امرداد ۱۳۸۶، و عنوان آن چنین بود: هشدار شاهزاده رضا پهلوی به مردم ایران در مورد مخاطرات آینده اتمی!

این مطلب در واقع بیانیه‌ای بود که در پی رخداد زمین‌لرزه‌ای در ژاپن توسط شاهزاده رضا پهلوی صادر گردیده بود و در آن به آسیب‌پذیری نیروگاه‌های اتمی در برابر حوادث طبیعی نظیر زمین‌لرزه و خطرات جبران‌ناپذیر آن اشاره می‌شد. نمی‌دانم در آن اوضاع و احوال چند تن از کارشناسان مسایل ایران، به عمق اهمیت چنین موضوعی توجه کرده بودند؟ در آن روزها که هنوز بسیاری از مخالفان امروز، همراهان جمهوری اسلامی بودند و در سر دادن شعار «انرژی هسته‌ای حق مسلم ماست» سعی می‌کردند از سایرین پیشی بگیرند. در آن شرایط بود که هنوز فاجعه‌ای مثل آنچه امروز در ژاپن می‎‌بینیم، روی نداده بود و شاید حتی خود ژاپنی‌ها نیز هرگز وقوع چنین فاجعه‌ای را پیش‌بینی نمی‌کردند. به همین سبب از دید من، تیزبینی شاهزاده رضا پهلوی در صدور چنین بیانیه‌ای براستی جای تحسین دارد. آن هم در شرایطی که هنوز بخشی از جامعه به واسطه تبلیغات شبانه‌روزی رژیم جمهوری اسلامی، به برنامه هسته‌ای رژیم و نتایج آن باورمند بودند و هنوز دست سران این رژیم دروغگو به اندازه امروز رو نشده بود (آن روزها هنوز جنبش سبزی در کار نبود و بسیاری از کسانی که امروز خود را اپوزیسیون رژیم می‌خوانند، جزو همراهان و همکاران جمهوری اسلامی بودند).

این بیانیه، تنها نمونه‌ای است از تفاوت‌های یک اپوزیسیون واقعی با یک اپوزیسیون دروغین یا به اصطلاح عامیانه‌اش نان به نرخ روز خور، که در شرایط مختلف و بر اساس منافع فردی و گروهی خود، جایگاه خویش (پوزیسیون یا اپوزیسیون) را به آسانی تغییر می‌دهد:

هشدار شاهزاده رضا پهلوی به مردم ایران در مورد مخاطرات آیندۀ اتمی

هم میهنان عزیزم،

اخیرا زلزله ای در ژاپن روی داد که ضمن وارد ساختن خسارات گونـاگون خطر بسیار مهمی را نیز به همراه داشت و آن صدمه زدن به یکی از بزرگتـرین نیروگاه های برق اتمی جهان در این کشور بود. پخش اشعــه رادیو اکتیـو از این نیروگــاه علاوه بر آلــوده ساختن آبهای اطــراف بر ناحیه وسیعــی در منطقه نیــز تاثیرات منفی دراز مدت برجــای خواهـد گــذاشت که از هم اکنون نگرانی دولت و ملت ژاپن و مردم منطقه را فراهم کرده است.

این حادثه، به مــردم میهن مــا هشــدار و پیام مهمی میدهد حاکــی از اینکه وقتی کشوری مانند ژاپن با صنایع و تکنولــوژی پیشرفته و تخصص فــوق العاده و همچنیـن استفاده از عالی ترین تکنولوژی هـای مربوط به ساخت و مدیریت نیروگاه های بــرق اتمی با چنین خطرات پیش بینی نشده طبیعی روبرو باشد؛ کشورعزیزما نیز که در خط جهانی زلزله قراردارد اگر در آینده خدای ناخواسته با حوادث مشابهی روبرو شود و بخصوص با ضعف تکنولوژی کهنه و فرسوده بنای رآکتورهای برق اتمــی و همچنین مدیریت بسیار پائیـن رژیــم حادثه ای مشابــه که در اثـر یک زلزله قدرتمند حاصل شود بـرای مردم ایــران بمراتب خطرات و عواقب مهلک تـر و ناگوارتری در برخواهد داشت.

این حادثه که در ژاپن روی داد باردیگر به ایرانیان آگـاه و متخصصان امر این هشدار را میدهد که سیاست های غلط و عوامفریبانــه دولت ولایـــت فقیه و بــاج دادن به کشورهــا و گروه های قاچاق بین المللی برای تاسیس مخفیانه و عجولانه رآکتورهای مستعمل و غیرقـابل اعتماد اتمی و تاسیسات وابسته بآن، چه مخاطرات و زیـان های، جبران ناپذیــری را برای ملت ایران فراهم کرده و کشور و ملت را در معرض چه حوادث پیش بینی نشده ای قرار داده است.

هیچ رژیم و هیچ دولت ملی، کشور و ملت خــود را در برابــرچنین مخاطرات عظیــم و غیرقابل جبرانی قرار نمیدهد. رژیم ولایت فقیه و مسئولان درجه اول آن از این بابت نیز در پیشگاه ملت ایران مقصر و جوابگو میباشند.

خداوند نگهدار ایران باد

امرداد ۱۳۸۶

گسترش سازمان فداییان اسلام

ترور موفق احمد کسروی از یک سو، و کوتاهی‌ها و گاه همراهی‌های سیاست‌پیشگان آن روزگار ایران از سوی دیگر، قدرت سازمان نوپای فداییان اسلام را تثبیت نمود. نواب صفوی پس از آزادی از زندان به شهرهای مختلف ایران سفر کرد و به تبلیغ افکار مالیخولیایی خویش پرداخت. وی در این مرحله ترجیح می‌داد با سفر به نقاط مختلف کشور به تبیین ایدئولوژی سازمان در میان مردم، بویژه جوانان و اقشار فقیر جامعه بپردازد. دسته اول از روی سادگی و بی تجربگی می‌توانستند طعمه‌ای آسان برای نواب و یارانش باشند و به راحتی به دامان سازمان بلغزند. دسته دوم نیز اغلب تحت تأثیر عقاید خرافی و تعصبات پوچ دینی قرار داشته و مثل موم در مشت ملایان بودند. بدین منظور نواب صفوی به شهرهای مشهد، گرگان، ساری، رشت، قزوین، زنجان، کرمانشاه، نجف و… سفر کرد که این سفرها بیش از دو سال (از سال ۱۳۲۵ تا اواخر سال ۱۳۲۷) به طول انجامید. نواب در سال ۱۳۲۶ به همراه عبدالحسین واحدی و حسین امامی (قاتل کسروی) به نواحی شرقی کشور عزیمت نمود. قصد وی از این سفر دیدار با سران ایل هزاره، در مرز ایران و افغانستان، بود. زیرا وی معتقد بود چون ایل هزاره از شیعیان متعصب و مذهبی هستند، می‌تواند جوانان این ایل را به راحتی جذب سازمان نماید. سپس عازم تربت جام و تایباد شد. اما در ورود به خاک افغانستان ناکام ماند. از این رو به مشهد بازگشت و پس از آن به دعوت طلاب مازندرانی عازم ساری شد. سخنرانی وی در مدرسه دینی ساری موجب شد تا وی دستگیر و یازده روز (بله! فقط یازده روز!) بازداشت شود. اما بلافاصله آزاد و به همراه عبدالحسین واحدی به تهران بازگشت. البته ارمغان وی از این سفر دیدار با یکی دیگر از ملایان فتنه‌جوی آن روزگار یعنی آیت‌الله کوهستانی در بهشهر مازندران بود. نواب در سال ۱۳۲۷ در ادامه سفرهای تبلیغاتی اش برای فریب عده دیگری از جوانان این مرز و بوم به لرستان و پس از آن شیراز سفر و سخنرانی‌هایی ایراد کرد. وی در سفر شیراز با حاج سید نورالله شیرازی نیز ملاقات نمود.

قتل عبدالحسین هژیر

در همین اوان، عبدالحسین هژیر مأمور تشکیل کابینه شد و در اول تیرماه ۱۳۲۷ از مجلس شورای ملی رأی اعتماد گرفت. وی از طرف محمدرضا‌شاه مأموریت یافته بود تا به مذاکرات نفت با انگلیسی‌ها ادامه دهد. نواب و یارانش که اکنون اهداف بلندپروازانه‌تری در سر می‌پروراندند، این بار بدنبال ترور شخصیت‌های بزرگتر و مهمتری بودند و هژیر طعمه مناسبی برای آنان به شمار می‌رفت. با این توجیه که هژیر مهره انگلیسی‌هاست و در انتخابات مجلس دخالت کرده است، حکم ترور او توسط نواب صفوی صادر و انجام این مأموریت خطیر بر عهده حسین امامی گذاشته شد. عبدالحسین هژیر که در ماجرای ترور کسروی از فداییان اسلام تمجید و حمایت کرده و کسروی را مهدورالدم نامیده بود، خود قربانی این گروه افراطی شد و در روز هشتم آبان ۱۳۲۸ در مسجد سپهسالار تهران با شلیک گلوله به قتل رسید. پس از این سوءقصد، حسین امامی دستگیر و به اعدام محکوم شد و در روز ۱۷ آبان به سزای اعمال خود رسید. اما عجیب آنکه باز هم نواب صفوی، واحدی و دیگر عوامل هدایت‌‎کننده این وقایع از چنگ عدالت گریختند تا همچنان به جانفشانی در راه اسلام ادامه دهند!

به‌دنبال ترور هژیر، نتایج دور اول انتخابات مجلس شانزدهم باطل گردید و در انتخابات مجدد آیت‌الله کاشانی و برخی از چهره های منتسب به جبهه ملی نظیر دکتر مصدق، حسین مکی، حائری‌زاده، دکتر شایگان و… به مجلس راه یافتند و آیت‌الله کاشانی (که حکم امام و مرشد فداییان اسلام را ایفا میکرد) با کمک مصدق و یارانش به ریاست مجلس انتخاب شد. حال راه برای ترک‌تازی نواب و دوستانش بازتر شده بود و قربانی بعدی کسی نبود جز سپهبد رزم آرا.

قتل سپهبد رزم‌آرا و تبرئه قاتل!

پس از ترور هژیر، محمد ساعد به مقام نخست وزیری رسید. در آن مقطع مهمترین مسئله دولت، پیگیری مذاکرات با شرکت نفت ایران و انگلیس در جهت افزایش عواید حاصل از فروش نفت بود. ساعد در این مذاکرات توفیق چندانی نیافت و پس از چندی جای خود را به علی منصور داد. دولت وی نیز نتوانست این مهم را به انجام برساند. تا اینکه سپهبد حاجیعلی رزم‌آرا، رییس ستاد ارتش (که به هنگام نجات آذربایجان نیز همین سمت را بعهده داشت) به مقام نخست وزیری رسید. رزم‌آرا برای فداییان اسلام هدف آسان‌تری بود، زیرا مخالفت‌های شدید کاشانی و مصدق و حامیانش در جبهه ملی با او راه را برای انجام این مقصود سهل‌تر می‌ساخت. سازماندهی تظاهراتی بر ضد رزم‌آرا در تهران و برخی از شهرها و تخریب شخصیت وی در میان افکار عمومی گام بعدی بود که با موفقیت انجام پذیرفت. سرانجام در روز شانزدهم اسفند ۱۳۲۹ هنگامی که رزم‌آرا برای شرکت در یک مراسم مذهبی به مسجد شاه رفته بود، توسط خلیل طهماسبی به قتل رسید. پس از انتخاب حسین علاء به نخست‌وزیری و تشکیل کابینه جدید، خلیل طهماسبی و عده ای از فداییان اسلام از جمله عبدالحسین واحدی، سید هاشم حسینی و امیرعبدالله کرباسچیان (مدیر روزنامه نبرد، ارگان سازمان فداییان اسلام) بازداشت شدند و سه ماه بعد خود نواب هم در ۱۲ خرداد ۱۳۳۰ دستگیر و زندانی شد. این وقایع سرآغاز بروز اختلافاتی بین فداییان اسلام و جبهه ملی شد که با تداوم بازداشت نواب (که تا بهمن ۱۳۳۱ به طول انجامید) در دوران زمامداری مصدق این اختلافات به دشمنی گرایید. هرچند جبهه ملی در آزادسازی خلیل طهماسبی از هیچ کوششی دریغ نورزید و در شانزدهم امرداد ۱۳۳۱ با طرح ماده واحده ای به قید سه فوریت! در مجلس خواستار آزادی قاتل رزم‌آرا از زندان شد. برطبق این ماده واحده‌ «چون جنایت حاجیعلی رزم‌آرا و حمایت او از جانب اجانب بر ملت ایران ثابت است، بر فرض آنکه قاتل او استاد خلیل طهماسبی باشد از نظر ملت ایران بی‌گناه و تبرئه شناخته می‌شود.» همچنین کاشانی در مصاحبه ای با روزنامه «دیلی اکسپرس» چاپ لندن علناً از قتل رزم‌آرا حمایت و عنوان داشت: «این عمل به نفع ملت ایران بود و این گلوله و ضربه عالیقدرترین و مفیدترین ضربه‌ای بود که به پیکر استعمار و دشمنان ملت ایران وارد آمد… قاتل رزم‌آرا باید آزاد شود. زیرا این اقدام در راه خدمت به ملت ایران و برادران مسلمان عملی شده است… خلیل طهماسبی مجری اراده قاطبه ملت ایران است.»

بدین ترتیب با حمایت‌های علنی برخی از عناصر جبهه ملی و کاشانی خلیل طهماسبی در روز ۲۴ آبان آزاد شد و بلافاصله پس از آزادی به دست‌بوسی کاشانی شتافت. اندکی بعد نواب صفوی نیز از زندان آزاد شد. نواب پس از آزادی دور جدیدی از سفرهای تبلیغی خود را به اقصی نقاط ایران آغاز کرد و اقدام به یارگیری و تقویت مجدد سازمان از طریق جذب نیروهای جدید و جوان نمود. وی در نخستین سفرش عازم قم شد و به ایراد سخنرانی برای طلاب آنجا پرداخت و وضعیت فرهنگی کشور در دوران رضاشاه و محمدرضا شاه را مورد انتقاد قرار داد‌ (و افسوس که امروز هم عده‌ای هنوز با تعصب و کینه‌توزی از آن دوران به روزگار سیاه استبداد و سرکوب و اختناق یاد می‌کنند! گویا سفرها و سخنرانی‌های نواب صفوی‌ها و جلسات حسینیه ارشاد و میتینگ‌های جلالیه و بورسیه‌های تحصیلی دولت شاهنشاهی و…  را از یاد برده‌اند! عجب استبدادی! چه اختناقی!) نواب در این سفر مدتی را در خانه یار قدیمی‌اش عبدالحسین واحدی گذراند و با برخی از روحانیون قم نظیر آیت‌الله شریعتمداری، آیت‌الله مرعشی نجفی، شیخ ریحان الله و… نیز دیدار کرد. در روز پنجم اسفندماه به دعوت «مجاهدین اسلام» به اتفاق خلیل طهماسبی و تعداد دیگری از اعضای سازمان راهی کاشان شد و در فروردین ماه ۱۳۳۲ عازم استان خراسان گردید.

دست نوازش آیت‌الله کاشانی بر سر قاتل رزم‌آرا

سوءقصد نافرجام به جان حسین علاء

چند ماه بعد دولت مصدق سرنگون شد و سپهبد فضل الله زاهدی به نخست وزیری رسید. در این دوره فداییان اسلام همچنان به‌دنبال تقویت موضع خویش و جذب نیروهای جدید بودند و عملیات تروریستی این سازمان برای مدتی متوقف گردید. نواب صفوی در سال ۱۳۳۳ سفری هم به بیت المقدس و مصر داشت و در این سفر با رهبران گروه تروریستی «اخوان المسلمین» مصر و اشخاصی نظیر یاسر عرفات و جمال عبدالناصر دیدار کرد. در سال ۱۳۳۴ پیوستن ایران به «پیمان نظامی بغداد» بهانه ای شد تا نواب و اطرافیانش نقشه‌ای برای ترور حسین علاء، نخست وزیر وقت ایران، طرح‌ریزی کنند. این بار مظفر‌علی ذوالقدر مأمور اجرای این نقشه شد و زمانی که علاء در مجلس فاتحه آقا سید مصطفی (پسر آیت‌الله کاشانی) شرکت کرده بود، اقدام به ترور وی کرد. اما این بار تیر فداییان اسلام به سنگ خورد و علاء از این سوءقصد جان سالم به در برد. پس از این حادثه، سرانجام دولت از خواب غفلت برخاست و نواب صفوی، ذوالقدر، عبدالحسین واحدی، سید محمد واحدی و خلیل طهماسبی را دستگیر کرد. عبدالحسین واحدی که برای بازجویی به اتاق سپهبد تیمور بختیار رفته بود، با وی درگیر شد و به ضرب گلوله به هلاکت رسید. در جریان محاکمات نیز نواب صفوی، سید محمد واحدی، خلیل طهماسبی و ذوالقدر به اعدام محکوم شدند و سرانجام در سحرگاه ۲۷ دی ماه ۱۳۳۴ با جوخه اعدام به سزای جنایات خود رسیدند. هرچند، این سازمان مخوف با مرگ سرکردگانش منحل نشد و اعضای آن تحت عناوین جدیدی نظیر هیأت مؤتلفه اسلامی، حزب ملل اسلامی و… به فعالیت ادامه داده و خون بی‌گناهان دیگری را ریختند و چهره منفور این سازمان را منفورتر و سیاه‌تر ساختند.

بد نیست در پایان نگاهی هم به کتاب خاطرات آیت‌الله منتظری (پدر حقوق بشر ایران!!!) بیندازیم. آیت‌الله منتظری درباره جنایات نواب صفوی و دارودسته اش می‌گوید: «ما ته دلمان از حرکت فداییان اسلام برای مبارزه با رژیم شاهنشاهی و پیاده شدن دستورات اسلام [!] خوشحال بودیم و حرف‌های آن‌ها را حرف‎‌های حقی می‌دانستیم، منتها شیوه‌های آن‌ها در حوزه شیوه‌های تندی بود.» ایشان این ترورها و جنایات را اجرای دستورات اسلام می‌داند و از اجرای آن‌ها خوشحال است. گله‌ای هم که دارد، از تندی‌های نواب و اطرافیانش در ترور و کشتار افراد نیست، بلکه از تندروی‌های آن‌ها در حوزه ناراحت است. وی در خاطرات خود پیرامون کم و کیف این تندروی‌ها چنین می‌گوید: «جوری شده بود که آقای واحدی (عبدالحسین واحدی) وقتی می‌خواست از مدرسه فیضیه برود حمام پانصد ششصد طلبه دنبالش راه می‌افتادند… کارها بدست بچه‌ها افتاده بود. آقای بروجردی تحقیر می‌شد. یعنی قداست ایشان و علما شکسته می‌شد و حرف ایشان زمین می‌خورد… ما در عین حالی که طرفدار نواب بودیم از بی‌نظمی و به‌هم‌ریختگی حوزه هم رنج می‌بردیم، دیگر هیچ‌کس حرف هیچ‌کس را گوش نمی‌داد.»

***

سعی نگارنده در این نوشتار کوتاه، نمایاندن چهره سیاه شخصیتی چون مجتبی نواب صفوی و سازمان تروریستی فداییان اسلام بود که در تاریخ معاصر ایران به سبب اقدامات خشونت‌آمیز و ترور شخصیت‌های مشهور سیاسی و فرهنگی، نام‌هایی کم و بیش شناخته شده‌اند و شوربختانه به یاری دستگاه‌های تبلیغاتی رژیم اسلامی، از آنان با عنوان شهید و قهرمان یاد می‌شود!

چندی پیش از شیخ فضل‌الله نوری سخن گفتیم و تلاش کردیم با یاری جستن از منابع متقن و بی‌طرف، گوشه‌ای از شخصیت حقیقی این روحانی متحجر را به نسل جوان بشناسانیم. به امید یزدان، در آینده نیز اگر عمری باقی بود، از شخصیت‌های روسیاه و بدنام دیگری سخن خواهیم گفت که در این سه دهه با خرج مبالغ هنگفت و استخدام قلم به مزدان بیشمار، کتاب‎‌ها و مقاله‌ها و فیلم‌ها در تجلیل‌شان ساخته شده و بزرگداشت‌ها برپا گردیده، غافل از آنکه خورشید هرگز پشت ابر نمی‌ماند و تاریخ راستین یک ملت سینه به سینه از پدران و مادران به فرزندان و نوادگان انتقال خواهد یافت و چراغ راه آینده آنان خواهد شد… حتی اگر این تاریخ راستین خوشایند زمامداران و زورمداران بی‌خرد نباشد.

پاینده ایران

بزرگمهر

منابع

۱٫ کالبدشکافی روشنفکران دینی -  دکتر منوچهر یزدی (مجموعه مقالات)

۲٫ رادیکالیسم اسلامی در ایران معاصر -  عبدالوهاب فراتی (مقاله)

۳٫ جمعیت فداییان اسلام و نقش آن در تحولات سیاسی و اجتماعی معاصر (مقاله)

۴٫ قتل کسروی -  ناصر پاکدامن،  پاییز ۱۳۸۰،  انتشارات فروغ، آلمان

۵٫ نگاهی به زندگی سید احمد کسروی – دکتر بهزاد کشاورزی، نشر درنگ، سال سوم، شماره نهم، مه- ژوئن ۲۰۰۲

۶٫ معمای هویدا -  دکتر عباس میلانی، نشر اختران، چاپ سیزدهم، ۱۳۸۲

۷٫ پاسخ به تاریخ -  محمدرضا پهلوی

۸٫ خاطرات آیت الله حسینعلی منتظری، حوزه علمیه قم، ۱۳۷۹

و…