آراسپ نوین

فرزندان احمد کسروی

بزرگمهر — Fri, 23 Mar 2012 09:40:21 +0000

حقایقی درباره زندگانی زنده یاد احمد کسروی و فرزندان او از زبان بزرگ حیدرى نورى یکى از یاران دیرین کسروى

من یکم آذرماه هزار و سیصد و بیست و دو خورشیدى براى اولین بار به دیدار شادروان احمد کسروى رفتم. در آن هنگام خودم جوانى بیست و پنج شش ساله بودم. کتاب‏هاى ایشان را خوانده بودم و علاقمند شده بودم که ایشان را از نزدیک ببینم. نشانى منزلشان را گرفتم. ولى بار اول نتوانستم نشانى ایشان را پیدا کنم و با توجه به شرایطى که در آن روزگار حاکم بود ترجیح دادم از کسى نپرسم. به هر تقدیر، یک ماه بعد در اول دى ماه برگشتم و این بار نشانى را یافتم. از دالانى گذشتم و به طبقه بالا رفتم. عده‏اى در آنجا بودند و آقاى نادرى نامى درباره ادبیات سخنرانى مى‏کرد. پس از آن هم شادروان درباره ادبیات سخنانى گفتند. پس از آن روز من همواره در جلسات روزهاى پنجشنبه که در منزل ایشان برگزار مى‏شد شرکت مى‏کردم. پس از مدتى ایشان به خانه‏اى دوطبقه در میدان پاستور نقل مکان کردند. طبقه اول محل سکونت ایشان شد و طبقه بالا دفتر کار و محل برگزارى نشست‏ها و دیدارها. رفته رفته دلبستگى من بیشتر شد و نزدیکتر شدم. بارها در منزلشان پاسدارى دادم. در دفترشان در خیابان دیلم، پاساژ بختیارى. و این رفت و آمدها ادامه داشت تا آن که شادروان کسروى در هشتم اردیبهشت ۱۳۲۴ ترور شد. پیش از آن دوستان اصرار داشتند که از ایران خارج شود. می‌گفتند که شما را می‌کشند. او مى‏گفت من به کسانى که در انقلاب مشروطه، به آزادیخواهانى که از ایران رفتند ایراد گرفتم حالا خودم بروم و نرفت و چنان شد که دانید.

شادروان کسروى با بدى، با ناپاکى هیچ مماشات نمی‌کرد. بسیار دشمن داشت چرا که این خصلت او را کسانى برنمی‌تافتند. ایشان همیشه آنقدر دلمشغول کتاب‏ها و فعالیت‏هاى اجتماعى‏اش بود که چندان وقتى براى خانواده نداشت. چهار همسر اختیار کرد. دو همسر اول او به سبب بیمارى درگذشتند. همسر سوم که تاب مشکلات و سختى‏هاى زندگى با ایشان را نیاورد جدا شد و همسر چهارم تا زمان مرگ کسروى با او زندگى کرد. از همسر اول که دخترعمه‌‏اش نیز بود خاطرات فراوان دارد و در زندگی‌نامه من از او یاد کرده است. از او دو دختر داشت به نام‏هاى حمیده و نفیسه.

اما آقا جلال فرزند سوم کسروى بود که از همسر دوم است، یعنى جلال و فرخزاد حاصل ازدواج کسروى با همسر دوم بود و سه فرزند حاصل سومین وصلت: بهزاد و مهین و خجسته. و از چهارمى نیز فرزندى نداشت.

تجربه نشان داده کسانى که چند همسر اختیار مى‏کنند، حالا بگذریم که به ناگزیر بوده باشد، بین فرزندان اختلاف ایجاد می‌شود و به این ترتیب بین خانواده شادروان کسروى نیز جدایى پیش آمد. بچه‏ها به خارج از ایران رفتند و پیوندها به نوعى از هم گسست. اکنون با درگذشت جلال کسروى دو تن از فرزندان شادروان احمد کسروى باقى مانده‏ اند: مهین و خجسته.

شادروان جلال کسروى نیز تا آنجا که من می‌دانم پانزدهم مهرماه ۱۳۰۰ به دنیا آمد که دو پسر از او به جاى مانده است: انوشیروان و بزرگمهر که هر دو براى پدربزرگ خود بسیار احترام قائلند و بزرگمهر نیز کوشید تا آنچه را از پدربزرگ مانده بازیابد و هم او بود که توانست دست‏نوشته‏‌اى منتشر نشده از شادروان احمد کسروى را پیدا کند که درباره شیخ محمد خیابانى بود و بسیار ارزشمند و به دست چاپ بسپارد.

آنچه که فرزندان شادروان احمد کسروى از او به یاد دارند مطالعه فراوان، فعالیت‏هاى اجتماعى و سیاسى و نوشتن کتاب‏هایى است که بسیار از او وقت مى‏گرفت. دخترش مهین نقل مى‏کند که وقتى پدرمان می‌خواست چیزى بنویسد بلند می‌خواند و مى‏نوشت که عادت همیشگی‌اش بود. او که وکالت می‌کرد و ده‏ها کتاب نوشت و کتاب‏هایش به خوبى فروش مى‏رفت از آنجا که سودى از محل فروش کتاب‏ها نمی‌خواست و پروانه وکالتش نیز قطع شده بود براى زندگى روزانه‏‌اش بسیار مشکل داشت. در یکى از همین جلسات پنجشنبه از زندگى خود و دشواری‌هایش سخن گفت. انسانى که چنین نیک زندگى کرده بود براى گذران زندگى با مشکلات بی‌شمار دست به گریبان بود. در هنگام مرگ وقتى پیراهن او دریده شد و ما به منزل ایشان رفتیم تا پیراهن دیگرى بیاوریم و بر پیکر ایشان بپوشانیم پیراهنى پیدا نکردیم. و ما که پس از او ماندیم بارها به خود می‌گفتیم اى کاش اندرز دوستان را گوش کرده و از ایران رفته بود اما او این خاک را بسیار دوست داشت و جدایى از آن را بر خود نمی‌پسندید.

دیدگاه احمد کسروی درباره رضاشاه

بزرگمهر — Fri, 23 Mar 2012 09:27:36 +0000

ﺁﺩﻡ ﻭﻗﺘﻴﻜﻪ ﺑﺎ ﺳﺮﺍﻥ ﺣﺰﺏ ﺗﻮﺩﻩ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺟﺰ ﺩﻭ ﺭﺷﺘﻪ ﻛﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ: ﻳﻜﺮﺷﺘﻪ ﻛﺎﺭﻫﺎﻳﻴﻜﻪ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻬﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺣﻔﻆ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﺩﺍﺭﻱ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ. ﺭﺷﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻛﺎﺭﻫﺎﻳﻴﻜﻪ ﺷﻮﺭﻭﻳﻬﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﻱ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻲﺩﻫﻨﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻴﭻ ﻛﺎﺭﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻱ ﻫﻴﭻ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻱ ﻧﻤﻲﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻣﺜﻼﹰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺭﺿﺎﺷﺎﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻛﻪ ﺟﺰ ﺁﻟﺘﻲ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺍﻧﮕﻠﻴﺲ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺪﻟﺨﻮﺍﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﻛﺮﺩﻩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻫﻤﻪ ﻣﻲﺩﺍﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﺭﺿﺎﺷﺎﻩ ﻟﺸﻜﺮﻛﺸﻲ ﺑﺨﻮﺯﺳﺘﺎﻥ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺁﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻬﺎ، ﺑﻠﻜﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﻴﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻛﺎﺭ ﺑﺎﻋﺘﺮﺍﺽ ﻭ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻧﺠﺎﻣﻴﺪ.

ﺩﺭ ﻣﺤﺎﻛﻤﻪ ﻣﺨﺘﺎﺭﻱ ﻛﻪ ﺣﺰﺏ ﺗﻮﺩﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺍﺷﺖ، ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺷﻬﺮﺑﺎﻧﻲ ﺷﻴﺦ ﺧﺰﻋﻞ ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ١٩١۴ ﻛﻪ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺜﻤﺎﻧﻲ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻬﺎ ﺑﺎ ﺧﺰﻋﻞ ﭘﻴﻤﺎﻧﻲ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﺁﻥ ﺧﺰﻋﻞ ﺩﺭ ﺗﺤﺖ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﻧﮕﻠﻴﺲ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺧﻮﺯﺳﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺷﻴﺦ، ﺍﺭﺛﻲ ﻭ ﺩﺍﺋﻤﻲ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ.

ﺑﺎ ﺍﻳﻨﺤﺎﻝ ﺭﺿﺎﺷﺎﻩ ﻟﺸﻜﺮ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺧﺰﻋﻞ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺰﺩ ﻭ ﺩﻭﻟﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺯﺳﺘﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻱ ﺍﻗﺘﺪﺍﺭ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ. ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﻀﻴﻪ، ﺳﻴﺪ ﺣﺴﻦ ﻣﺪﺭﺱ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﺿﺎﺷﺎﻩ ﺑﻮﺩ، ﻛﻪ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﺠﻠﺲ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ، ﻛﺎﺭﺷﻜﻨﻴﻬﺎﻱ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻛﺮﺩﻩ ﺁﺷﻜﺎﺭ ﺑﺨﺰﻋﻞ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﺩ.

ﺑﺎ ﺍﻳﻨﺤﺎﻝ ﺷﻤﺎ ﺭﺿﺎﺷﺎﻩ ﺭﺍ ﺁﻟﺖ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻬﺎ ﻣﻲﺷﻤﺎﺭﻳﺪ ﻭ ﻣﺪﺭﺱ ﺭﺍ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ ﻣﻠﺖ ﺑﺤﺴﺎﺏ ﻣﻲ ﺁﻭﺭﻳﺪ. ﺍﻳﻨﺴﺖ ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻱ ﺍﺯ ﻭﺍﺭﻭﻧﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻛﺸﻮﺭ.

ﺍﮔﺮ ﺭﺿﺎﺷﺎﻩ ﺍﻓﺰﺍﺭ ﺩﺳﺖ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﭘﺲ ﭼﺮﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺁﺭﺗﺶ ﺗﻬﻴﻪ ﻛﺮﺩ؟!.. ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻼﺕ ﺭﺍ ﺑﺘﺤﺖ ﺍﻗﺘﺪﺍﺭ ﺩﻭﻟﺖ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ؟!.. ﭼﺮﺍ ﺯﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭼﺎﺩﺭ ﻭ ﭼﺎﻗﭽﻮﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻛﺸﻴﺪ؟!.. ﭼﺮﺍ ﺍﺯ ﻗﻤﻪ ﺯﻧﻲ ﻭ ﺯﻧﺠﻴﺮﺯﻧﻲ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺳﻮﺍﻳﻴﻬﺎ ﺟﻠﻮ ﮔﺮﻓﺖ؟!..

ﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﻳﻜﺴﻮ ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﺪ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻬﺎ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻳﻜﺴﻮ ﺭﺿﺎﺷﺎﻩ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻛﺎﺭﻫﺎﻳﺶ ﺑﻀﺪ ﺍﺭﺗﺠﺎﻉ ﺑﻮﺩﻩ ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻬﺎ ﻣﻲﺧﻮﺍﻧﻴﺪ. ﻣﻦ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺳﺨﻦ ﺑﺎ ﻫﻢ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺳﺎﺯﮔﺎﺭ ﺍﺳﺖ؟!.

ﻣﻲﺩﺍﻧﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ: ﺍﺯ ﺭﺿﺎﺷﺎﻩ ﺩﻓﺎﻉ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ. ﻭﻟﻲ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﺭﺿﺎﺷﺎﻩ ﺍﮔﺮ ﺩﻓﺎﻉ ﻻﺯﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﭘﺴﺮﺵ ﺷﺎﻩ ﺍﻳﺮﺍﻧﺴﺖ. ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺷﺎﻥ ﻛﻨﻨﺪ.

ﻣﻦ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﻓﺎﻉ ﻣﻲﻛﻨﻢ، ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﻓﺎﻉ ﻣﻲﻛﻨﻢ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻫﻢ ﻟﮕﺪﻣﺎﻝ ﺷﺪ ﻭ ﺭﺍﻫﺶ ﮔﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻣﻦ ﻋﺎﺩﺕ ﻧﻜﺮﺩﻩﺍﻡ ﺳﺨﻨﻲ ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻼﻑ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺸﻨﻮﻡ ﻭ ﺑﺪﻓﺎﻉ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺎﺷﻢ ﻭ ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻱ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻢ.

برگرفته از کتاب “سرنوشت ایران چه خواهد بود؟”

گرداب شکست‌خوردگان انقلاب‌اسلامی

بزرگمهر — Tue, 20 Mar 2012 20:21:56 +0000

آخرین گروهی که به صف طویل شکست‌خوردگان انقلاب‌اسلامی پیوستند، اصلاح‌طلبان جمهوری‌اسلامی بودند که به اروپا و امریکا مهاجرت کردند. غرب برای شناخت بهتری از جمهوری‌اسلامی به آنان این فرصت را می‌دهد که در دانشگاه‌های اروپا و امریکا به کارهای تحقیقاتی دست بزنند. سوالی که برای غرب مطرح می‌باشد و برای رسیدن به پاسخ آن حاضر هستند به غرب‌ستیزان امکانات خود را بدهد این می‌باشد. که چگونه انقلابی نا‌لازم توانسته است سی و سه سال دوام آورد؟ در صورتیکه اکثر انقلابیون آن در صف شکست‌خوردگان قرار گرفته‌اند؟

پاسخی که غرب در جستجوی آن می‌گردد برای استفاده در خاورمیانه نفت‌خیز می‌باشد. «بهار عربی» بارک اوباما ادامه همان سیاست تکامل یافته جیمی کارتر یا حزب دموکرات امریکا می‌باشد ( تئوری توطئه را اینجا باید فاکتور گرفت و جبر‌زمانه را اضافه کرد)، تا کشورهای که پایه‌های اولیه مُدرن شدن را تجربه کرده‌اند به دیکتاتورهای مذهبی تبدیل کنند. «استثمار نوین» غرب بر پایه تجربه‌ای بوجود آمده، که انقلاب‌اسلامی به آنان داده است. غرب‌ستیزان ایرانی آموزگاران غرب در به ثمر رسیدن استثمار نوین هستند. غرب از اندیشه آنان برای باز تولید استثمار خود بهترین استفاده‌ها را کرده است. بعد از جنگ جهانی دوم اندیشه ناسیونالیسم بزرگترین مانع برای استثمارگران بود. بیشترین انقلابات، کودتاهای نظامی و تحولات اجتماعی چه از نوع امپریالیستی یا سوسیالیستی بر پایه ناسیونالیسم منطقه‌ای به عمل رسیده‌اند (تعریف ناسیونالیسم در خاورمیانه با تعریف ناسیونالیسم در امریکای جنوبی یکی نیستند). پیشرفت ناسیونالیسم در افکار عمومی ایران سال‌های قبل از انقلاب‌اسلامی، غرب را نگران کرده بود. ناسیونالیسم استقامت ملی کشورها را در مقابل استثمار تقویت می‌کند. در جوامع پیشرفته‌تر در علوم انسانی، ناسیونالیسم متحد کنند و عامل اصلی همبستگی ملی می‌باشد. ژاپن و یا ویتنام با ناسیونالیسم خود در مقابل استثمارگران پیروز شدند. شکست ناسیونالیسم ایرانی آغازی بر پایان ایرانیت ما خواهد بود، چون ایرانیت زاده شده از ناسیونالیسم ایرانیست.

در دهه چهل و پنچاه افکار انترناسیونالیسمی در اقلیتی بی‌ارزش قرار داشت که با ایران هیچگونه رابطه‌ای عاطفی نمی‌توانست برقرار کند و بیشتر در افکار روشنفکران چپ ایران مستقر بود و توانایی رسوخ در لایه‌های اجتماعی را نداشت و به خشنوت در سیاست کشانده شد. اسلامگرایان که تازه به مفهوم «ملت و کشور» آشنا شده بودند در پی آمیختن انترناسیونالیسم به اسلام شدند و واژه‌های «اُمت و جهان اسلام» را آفریدند. بهترین راه حلی که غرب در مقابله با ناسیونالیسم در خاورمیانه پیدا کرد «اسلامگرایی» بود که در اشکال مختلف بوجود آورد ولی نتوانست به زیر کنترل دائمی خود در آورد.

کمک غرب برای استقرار جمهوری‌اسلامی و ماندگار شدنش را نمی‌توان فراموش کرد. منافع غرب در برقرار ماندن جمهوری‌اسلامی بنا شده است و هیچ کمکی را نمی‌توان از غرب برای بهبود وضعیت ملت ایران توقع داشت. حقوق‌بشر در ایران بی‌اهمیت‌ترین واژه‌ای می‌باشد که می‌توان برای غرب بکار بُرد، برای آنان خبر نجات گربه‌ای از روی درختی با ارزش‌تر از اعدام همزمان چندین ایرانی می‌باشد و تا زمانیکه منافع‌شان در ایران تامین شده باشد، هیچگونه فعالیتی را در مقابل جمهوری‌اسلامی تقویت نخواهند کرد و با بحث‌های انحرافی مانند «فدرالیسم» آن دسته از ایرانیان را که برای کشورشان ارزشی قائل هستند سرگرم نگه خواهد داشت.

در این گرداب آن دسته از جمهوری‌خواهان که با اصلاح‌طلبان حکومتی همکاری می‌کند هم گرفتار آمده‌اند و به تنهای نمی‌تواند خود را نجات دهند و راه نجاتی برای خود به غیر از سر‌سپردگی به مرکز گرداب ولایت‌فقهى نمی‌بیند. گرداب شکست‌خوردگان انقلاب‌اسلامی هر روزه وسعتر می‌شود. برای از بین بردن این گرداب و نجات گرفتاران به این گرداب تنها به نظر من یک راه وجود دارد و آن اعتقاد به «ناسیونالیسم ایرانی» می‌باشد که نجات دهنده ایران در وحله اول است و بعد ناجی دگراندیشانش در مراحل بعدی تا پایانی آن خواهد بود..

ایرانیان می‌دانند، چگونه خود را آزاد کنند و احتیاجی به نظریه‌پردازان و جامعه‌شناسان غرب (غرب ستیز) ندارند. آزادی را می‌توان هنوز از ایرانیان («”دربند”») آموخت. به آنان تبریک نوروزی خود را تقدیم می‌کنم.

منبع: تارنمای حزب مشروطه ایران

پس از کاسپین ماکان، مجتبی واحدی و… این بار: سمپاشی اصلاح طلبان علیه نیک‌آهنگ کوثر

بزرگمهر — Tue, 20 Mar 2012 20:09:20 +0000

ماجرا از آنجا آغاز شد که نیک آهنگ کوثر بر خلاف خیلی های دیگر جسارت به خرج داد و در اوج جنبش سبز که رهبرانش (ببخشید همراهانش!!!) حکم خداوندگار یافته بودند و انتقاد از آنان مساوی با شنیدن تندترین توهین ها و تکفیرها بود و هر منتقدی (چه رسد به مخالف!) با القابی نظیر ساندیس خور و مزدور و وطن فروش مورد نوازش اصلاح طلبان قرار می گرفت، به انتقاد از کارنامه نمادهای جنبش و رفتار هواداران متعصب آن پرداخت و از نقش آقایان موسوی و کروبی در اعدام های دهه ۶۰ سؤال کرد. طرح همین پرسش کافی بود تا سیل توهین ها و تهمت ها به سوی او روانه شود، تا جایی که شاخه غیررسمی اطلاعات و امنیت سبزها (که هر روز جاسوس و مزدور جدیدی در میان مخالفان می یابد و تخصص ویژه ای در کشف توطئه و خنثی سازی نقشه های تفرقه افکنانه دارد]!![ ) او را به همکاری با روزی‌نامه کیهان حسین شریعتمداری متهم ساخت و ادعا کرد که اصلاً این نیک‌آهنگ کوثر فرستاده خود خود شریعتمداری است تا در میان سبزها تفرقه بیندازد! هر چند این ادعا به قدری مضحک بود که حتی در میان خود اصلاح طلبان هم کسی اعتنای چندانی به آن نکرد، اما کماکان انتقادات تند و پرخاشگرانه از نیک‌آهنگ فقط به این جرم که چرا کارنامه رهبران (از دید آنان خدایگان!!!) جنبش سبز را با طرح موضوع قتل‌های دهه ۶۰ به چالش کشیده، ادامه یافت.

ماجرای نیک آهنگ کوثر اولین مورد از پرونده سازی های اصلاح طلبان نبود و قطعاً آخرین مورد نیز نخواهد بود. پیش از او آتش کینه‌توزی این مصلحان نظام اسلامی دامان افراد دیگری را هم گرفته بود. زمانی که کاسپین ماکان به دفاع از اندیشه و اعتقادات ندا اعلام کرد که ندا نه تنها علاقه و دلبستگی به هیچ یک از کاندیداهای انتخابات فرمایشی رژیم نداشت، بلکه مخالف کلیت جمهوری اسلامی (چه اصولگرا و چه اصلاح طلب) بود و حتی در این انتخابات شرکت هم نکرد و رأی هم نداد، بسیاری از اصلاح طلبان که تلاش کرده بودند از نام و تصویر ندا برای پیشبرد منافع خود سود جویند و او را هم به طایفه سبزالله بچسبانند، به انتظار فرصت مناسبی نشستند تا انتقام این افشاگری کاسپین را از او بگیرند و چه فرصتی بهتر از سفر کاسپین ماکان به اسرائیل (شما از طرف سبزاللهی‌ها بخوانید: رژیم اشغالگر قدس!!!). پس از این سفر بود که بوقچی های اصلاح طلبان حکومتی چنان بلایی بر سر این جوان آوردند که دیگر کسی اثری از او ندید. اگر تا دیروز صدای امریکا و رادیو فردا و… برای مصاحبه با وی گوی سبقت را از یکدیگر می ربودند، پس از فتوای اصلاح طلبان به تکفیر او، کاسپین را در لیست سیاه قرار دادند و دیگر سراغی از او نگرفتند.

نمونه دیگری از این لجن پراکنی ها را می توان در برخورد رسانه های اصلاح طلبان با مجتبی واحدی جستجو کرد. واحدی که تا دیروز نماد تمام و کمال یک روزنامه نگار شجاع و جسور بود و به عنوان مشاور مهدی کروبی در میان اصلاح طلبان شأن و احترام خاصی داشت، ناگهان تبدیل شد به عنصری فرصت طلب، سودجو، دروغگو و… . چرا؟ تنها به این دلیل که گفته بود جمهوری اسلامی دیگر اصلاح پذیر نیست و اصلاح طلبی در چارچوب چنین نظامی بی معناست. چون از سران نادیده و ناشناخته “شورای هماهنگی راه سبز امید” خواسته بود تا به طور شفاف و روشن با مردم سخن بگویند، خود را به مردم معرفی کنند و پیش از فراخوان دادن و بیانیه صادر کردن، اهداف و نیات این شورا را به وضوح به پیشگاه ملت عرضه دارند. خب این ها جرم کمی نبود تا مجتبی واحدی هم از حلقه خودی ها به دایره غیرخودی ها پرتاب شود. ادبیات جرسی که در هتاکی و اتهام زنی، کم از کیهان شریعتمداری ندارد، او را هم مورد لطف قرار داد و ناگهان کاشف به عمل آمد که این بابا اصلاً مشاور کروبی نبوده! و در تمام این مدت به دروغ خود را مشاور و سخنگوی کروبی معرفی می کرده است! و شگفت آنکه هیچ کس هم در تمام آن مدت به حقیقت پی نبرده بوده تا اینکه جرس‌نویسان حقیقت‌گو و حقیقت‌جو سر بزنگاه از پشت پرده بیرون جسته‌اند و مچ این دروغگوی متقلب را گرفته اند!!

این ها فقط چند نمونه از رفتارهای ناپسند اصلاح طلبان حکومتی و رسانه های ریز و درشت‌شان بود. عمق فاجعه را زمانی در می یابیم که می بینیم و می شنویم که این جماعت حتی در قبال زندانیان سیاسی و جانباختگان جنبش سبز هم قائل به خودی و غیرخودی هستند. رفتار این گروه ما را به یاد آن جمله کتاب معروف “مزرعه حیوانات” اثر جاودانه “جورج اورول” می اندازد که می گوید: «همه در برابر قانون برابر و برادرند، اما بعضی ها برابرترند»!

دعوای امروز اصلاح طلبان با نیک‌آهنگ و نیک‌آهنگ‌ها هم ریشه در همین کینه ها و عقده ها دارد. همین مرزبندی هایی که از ماهیت غیردموکراتیک این جماعت بر می خیزد. چیزی که دیگر با بزک کردن ظاهر و استفاده از ادبیات فریبنده قابل استتار نیست. بوی تعفن دشمنی و تبعیض از رفتار و کردار این گروه به وضوح به مشام می‌رسد. خصوصاً در شرایط فعلی که ضعف ها و خطاهای اصلاح طلبان با آمدن چهره‌های جدیدی (نظیر رضا پهلوی) به میدان عمل توأمان گردیده و آنان را سخت برآشفته ساخته است. چرا که خود بهتر از هر کسی می دانند که از دو سال پیش تاکنون، جبهه اصلاح‌طلبان روز به روز در حال ریزش و اضمحلال است و نگاه‌ها کم کم به سوی افرادی معطوف می‌گردد که صادقانه با اصل و بنیاد این نظام سراپا فاسد و اصلاح ناشدنی در ستیزند و بحث و دعوایشان تنها بر سر ظواهر نیست. اتهام زدن به امثال نیک‌‌آهنگ کوثر هم ناشی از همین وحشت آمیخته به تنفر است. اصلاح طلبان که هنوز هم از شوک گل به خودی سید محمد خاتمی بیرون نیامده اند، گیج و مبهوت در پی سوژه های جدیدی می گردند تا خوراک تبلیغاتی رسانه‌های سبز (در حقیقت زرد)شان را فراهم سازند. نام ها بهانه است، اصل ساختن دشمنان خیالی است. درست همان حربه‌ای که جناح دیگر حکومت در تمام این سالها از آن بهره جسته است. اصلاح‌طلبان برای حفظ اتحاد و انسجام خود به این نوع دشمن‌سازی‌ها نیاز دارند. غافل از آنکه اینگونه پرونده‌سازی‌ها در خارج از حلقه خودی‌ها مدت‌هاست کارکرد خود را به کلی از دست داده است.

قشون کشی به ژنو و استفاده ابزاری از نام ها: آخرین تیر ترکش جمهوری اسلامی

بزرگمهر — Tue, 20 Mar 2012 20:08:04 +0000

این بار هم رژیم جمهوری اسلامی برای به حاشیه کشاندن اجلاس حقوق بشر در شهر ژنو سوییس دست به ترفند جدیدی زد و در واکنش به انتشار گزارش احمد شهید گزارشگر ویژه بررسی عملکرد جمهوری اسلامی در زمینه حقوق بشر، با اعزام جمعی از شخصیت های فرهنگی، هنری، اجتماعی و تعدادی از نمایندگان اقلیت های قومی و دینی تلاش کرد تا گزارش های منتشر شده پیرامون نقض گسترده حقوق بشر در ایران را تحت الشعاع قرار دهد. البته پرونده جمهوری اسلامی در زمینه نقض حقوق بشر بقدری سیاه و سنگین است که دیگر اینگونه نمایش ها و تبلیغات سودی برای مسئولان رژیم نخواهد داشت. اما آنچه مایه تعجب و تأسف همگان گردید، حضور چهره هایی نظیر داوود رشیدی، بازیگر قدیمی سینما و تلویزیون ایران و کاپیتان هوشنگ شهبازی خلبان معروف (اخیراً معروف شده!) ایرانی در این اجلاس برای حمایت از رژیم و جلوگیری از اتخاذ تحریم های بیشتر و سنگین تر علیه جمهوری اسلامی بود.

داوود رشیدی: سقوط اخلاقی یک هنرمند

همان طور که اشاره شد، رژیم جمهوری اسلامی در اجلاس ژنو برای مقابله با گزارش های منتشر شده پیرامون نقض آشکار و گسترده حقوق بشر در ایران، تلاش کرد با قشون کشی و استفاده ابزاری از برخی شخصیت های شناخته شده اندک آبرویی برای خود دست و پا کند و گزارشات منتشر شده در این خصوص را با چالش مواجه سازد. علاوه بر شخصیت هایی نظیر کاپیتان شهبازی، غلامعلی افروز، نمایندگان اقلیت های دینی و… داوود رشیدی نیز در این اجلاس شرکت کرد و اتفاقاً حضور او بیش از سایرین خبرساز شد. یک دلیل آن سابقه این هنرمند و حمایت های پیشین وی از اصلاح طلبان بود و دلیل دیگر این خبرسازی، شاید اظهار نظرهای خود او که وضعیت هنر ایران، بویژه سینما را وضعیتی مطلوب و آزاد توصیف کرد و هنرمندانی که طی سالیان اخیر از ایران خارج شده و از فضای سانسور حاکم بر سینمای ایران شکایت دارند را افرادی خودفروخته خواند!

هنوز مشخص نیست که چه وعده هایی به داوود رشیدی در قبال این حضور و اظهارنظرها داده شده است که او ترجیح داده پس از چند دهه فعالیت آبرومندانه در عرصه سینما و تلویزیون چنین بی محابا خط بطلانی بر شهرت و محبوبیت (نسبی) خود در میان مردم بکشد؟ آنچه بیشتر مایه تأسف است، ادبیات این فرد در توصیف همکاران و دوستان سابق خود بود که آنان را به خودفروختگی و تلاش برای بدنام کردن سینمای ایران متهم نمود! باید از آقای داوود رشیدی پرسید که به راستی چه کسی در شرایط کنونی نقش خودفروخته را ایفا می کند و عامل بدنامی سینمای ایران زمین است؟

کاپیتان شهبازی: حفظ جان مسافران یا منافع حکومت؟

یکی دیگر از شخصیت های خبرساز ایران در حاشیه اجلاس ژنو کاپیتان هوشنگ شهبازی بود. همان خلبانی که در هنگام فرود هواپیمای بوئینگ خط مسکو – تهران هواپیمایی ایران ایر علیرغم باز نشدن چرخ جلوی هواپیما، با مهارت خاصی موفق به نشاندن هواپیما بر روی باند شد و در این میان قطره خونی هم از بینی هیچ یک از مسافران نریخت. بی اعتنایی مسئولان جمهوری اسلامی به این اقدام متهورانه و تحسین برانگیز خلبان یاد شده، سبب شد تا کاپیتان شهبازی بیش از پیش در میان مردم محبوب شود و مورد تشویق و حمایت آنان قرار گیرد. اما متأسفانه او هم قدر این محبوبیت را ندانست و به ابزاری در دست مقامات جمهوری اسلامی تبدیل شد. کاپیتان شهبازی هم به ژنو رفت و طی سخنرانی مبسوطی امریکا و غرب را به سیاسی کاری و نقض حقوق بشری که خود ادعایش را دارند متهم کرد و از جهانیان خواست به تحریم‌های ایران پایان دهند! نفس عمل ایشان قابل تقدیر است. اگر ایشان به عنوان یک شخصیت مستقل (و نه در قالب یک هیأت اعزامی از سوی جمهوری اسلامی) در این اجلاس شرکت می جست و ضمن اعلام این موضوع که حرکت او به هیچ وجه جنبه سیاسی نداشته و نباید از سوی هیچ دولت یا نهادی مورد سوءاستفاده سیاسی قرار گیرد و تنها دارای جنبه های بشر دوستانه می‌باشد، از لزوم لغو تحریم های صنعت هواپیمایی ایران برای تأمین تجهیزات و قطعات جدیدتر و خرید هواپیماهای بهتر در جهت ارتقای امنیت مسافران سخن می گفت، نه تنها هیچ جای اعتراضی وجود نداشت، بلکه حرکت ایشان شایسته تشویق و حمایت هم بود. اما زمانی که وی در معیت گروه اعزامی جمهوری اسلامی به چنین اجلاسی می رود و در سخنرانی خود به نوعی از عملکرد رژیم حمایت و غربی ها را به نقض حقوق انسان ها (از راه تحریم جمهوری اسلامی!) متهم می سازد، می بایست از ایشان هم این سئوال را پرسید که مسئول و مقصر اصلی تحریم ایران کیست؟ آیا آمریکا و سایر کشورهای تحریم‌کننده ایران مسئول جان مسافران خطوط هوایی ایران هستند؟ یا مسئولان بی‌خرد و نادان جمهوری اسلامی که ۳۳ سال است به جنگ جهانیان رفته اند و هر روز با ایجاد آشوب و فتنه جدیدی در گوشه ای از این گیتی موجبات تحریم های بیشتر و افزایش فشار بر زندگی مردم ایران را ایجاد می نمایند؟

روزی که رضاشاه روابط ایران با آمریکا را قطع کرد

بزرگمهر — Tue, 20 Mar 2012 19:57:14 +0000

رضاشاه پس از دریافت گزارش رئیس هیات سیاسی ایران در واشنگتن ۲۷ بهمن ۱۳۱۴ (۱۶ فوریه ۱۹۳۶) دستور داد که روابط سیاسی با ایالات متحده آمریکا قطع شود. غفار جلال علاء رئیس نمایندگی ایران در آمریکا گزارش کرده بود که پلیس شهر واشنگتن اتومبیل وی را متوقف و با این که خود را معرفی کرده بود به او ورقه جریمه داد. وی نوشته بود که به علت امتناع از دریافت ورقه جریمه، مامور پلیس او را به ایستگاه پلیس منتقل می کند و در آنجا چند ساعت بازداشت می شود که این عمل مغایر مصونیّت دیپلماتیک است. در روز مورد بحث، «غفارجلال علاء» خود رانندگی اتومبیل سفارت را برعهده داشت. پلیس واشنگتن او را متهم به رانندگی بیش از سرعت مجاز کرده بود.

وزارت خارجه ایران گزارش را عینا برای رضا شاه ارسال می دارد و وی این عمل را بی احترامی نسبت به کشور ایران تلقی کرده و دستور قطع روابط و احضار کارکنان سفارت ایران از واشنگتن و اخراج هیات سیاسی آمریکا از تهران را می دهد. قطع روابط از نیمه فروردین ۱۳۱۵ عملی می شود، ولی غفار جلال علاء در بهمن ماه به تهران احضار می گردد. مقام دیپلماتیک وی در واشنگتن، «وزیر مختار» بود.

روابط ایران و آمریکا پس از این رویداد قریب به دو سال قطع بود تا اینکه سرانجام ماجرا با اعزام نماینده ویژه فرانکلین روزولت رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا در سال ۱۳۱۷ (۱۹۳۹) و عذرخواهی رسمی آمریکایی‌ها خاتمه یافت. پس از آن سفارت ایران در واشنگتن بازگشایی شد.

منبع: کتاب “تاریخ روابط سیاسی ایران و ایالات متحده امریکا” نوشته رحیم رضازاده ملک

آقا؛ جان مادرتان یه کم به من بخندید!

بزرگمهر — Wed, 16 Nov 2011 22:44:27 +0000

(در جواب بی مزه ای که فکر میکنه گوله نمکه!)

به خدا ما خسته شدیم بس که هر سایتی رو که باز می کنیم، از آزادگی و دنباله و بالاترین و پایین ترین پر شده از مطالب به اصطلاح طنز بعضی از آدم های شکم گنده که با ۲۰۰ کیلو وزن و ۲ من سبیل لودگی پیشه کردند و انگار جز به تمسخر گرفتن خاص و عام هنر دیگه ای ندارند!

بعد هم با همت دوستان طنازتر از خودشون زیر لینک هاشون کامنت های آنچنانی می نویسند تا چهار نفر دیگه ام بیان جواب بدن و به این ترتیب افاضات شون به افتخار داغ ترین لینک های مورد بحث روز نائل بشه! خب این هم واسه شون کم افتخاری نیست. آخه بیچاره ها چند ساله از تلویزیون کردها گرفته تا پارازیت صدای امریکا خودشون رو به هر دری می زنند و جلوی دوربین هر خفت و خواری رو به جون می خرند، بلکه چهار نفر پیدا بشن و به لودگی هاشون بخندند و بگن خیلی باحالی!

خب حالا ما بهت میگیم… داداش علیرضا! برادر رضائی! نمکدون! قهرمان! مهر کولا! جان مادرت دست بردار! اصلا تو بانمک ترین مرد ایران! اصلا خود اکبر عبدی! خود خود سمندون! بابای مستر بین! عموی بن استیلر! اصلا داداش دوقلوی جیم کری! باید همه چی رو به مسخره بگیری؟! بعد سی و دو سال چهار نفر اومدند حرف از اتحاد زدند، باید لودگی کنی؟! نمیخوای جدی باشی؟! نمیخوای بری سراغ یه شغل آبرومند؟ آخه مسخره بازی تا کی؟! تو کهریزک به جوونای مردم تجاوز کردند، تو اومدی جلوی دوربین با هرهر و کرکر یه شیشه نوشابه دستت گرفتی که دولت دولت مهرورزی است و فلان! یه بار دیگه اومدند واسه یه زن بدبخت فلک زده حکم سنگسار صادر کردند، باز اومدی دلقک بازی و یه توبره سرت کردی جلوی دوربین و اسمشو گذاشتی اعترافات جدید سکینه محمدی…! این اواخر هم که دو بار اومدی پارازیت، صدای ملت دراومد بیرونت کردند، بازم عبرت نگرفتی؟!! آخه آدم که هر موضوع جدی رو به مسخره نمی گیره که قربون شکلت برم!

گل پسر! قند عسل! برو دنبال یه کار درست و حسابی! از شکم گنده کردن و لودگی کسی خیری ندید. به جان خودت نباشه، به جان عمه کوکبت که می دونم از دنیا بیشتر خاطرش رو میخوای، فردا که ایران آزاد شد خودمون بلیت می خریم، میایم برنامه هات رو نگاه می کنیم. اصلا برنامه شب جمعه های تلویزیون رو میدیم به تو که حسابی دل ملت رو شاد کنی! فقط تو این هیر و ویری دست از سر کچل ما بردار! به خدا کسی مجبورت نکرده بیای با ما متحد بشی که اینجوری ناز ‌میکنی. برو همون جایی که تو این ۳۲ سال بودی. خدا به همرات!

نکاتی پیرامون نامه ۲۰۱۱HR8712 شاهزاده رضا پهلوی

بزرگمهر — Mon, 31 Oct 2011 21:14:48 +0000

در روزهای اخیر شاهد شکل گیری حرکتی مثبت در جهت حمایت از حقوق زندانیان سیاسی و عقیدتی ایران هستیم که به همت آقای رضا پهلوی آغاز گردیده است و آن تدوین یک شکایت نامه جامع حقوقی علیه رژیم جمهوری اسلامی و شخص ولی فقیه، سید علی خامنه ای، بدلیل نقض گسترده حقوق بشر و سرکوب فعالان سیاسی و عقیدتی است. حرکتی که خوشبختانه در سطح سایت ها و وبلاگ ها با استقبال مطلوبی نیز مواجه گردیده و نویدبخش همبستگی و انسجام بیشتر در مبارزات آتی اپوزیسیون است. با توجه به آنکه آقای رضا پهلوی در نامه مذکور از تمامی هم میهنان خواسته است تا پیشنهادات و دیدگاه های خود را در راستای تدوین هر چه بهتر و جامع تر این شکایت نامه ارائه دهند، نکات زیر پیشنهاد می گردد:
• همان طور که می دانیم در حال حاضر ایران از نظر تعداد اعدام ها در جهان پس از کشور چین رتبه دوم را دارا می باشد (و از نظر جمعیت رتبه اول) و در سالیان اخیر بارها شاهد اعدام زندانیان سیاسی و عقیدتی در زندان ها بوده ایم. بد نیست در یکی از بندهای این شکایت نامه اشاره کوتاهی به روند فزاینده اعدام ها در ایران شود و تعدادی از نمونه های تأسف برانگیز اجرای حکم اعدام زندانیان سیاسی و عقیدتی ذکر گردد. با توجه به آنکه رژیم بارها و بارها از این ترفند (صدور حکم اعدام) برای تحمیل فشارهای روحی و روانی بر زندانیان سیاسی و در هم شکستن مقاومت آنها استفاده کرده است و یکی از آخرین موارد آن نیز صدور حکم اعدام برای کشیش یوسف ندرخانی بود.
• در بند ۳ اشاره درست و بجایی به وضعیت فعالان حقوق بشر و وکلای شجاعی شده است که در خط مقدم دفاع از حقوق هم میهنان زندانی مان، خود مصائب زندان و شکنجه را به جان خریده اند و تحت شدیدترین فشارهای روحی و جسمی در زندان های جمهوری اسلامی بسر می برند. در میان نام هایی که اشاره شده، نام شیوا نظرآهاری را خالی می بینم. با توجه به گستردگی فعالیت های او در زمینه های حقوق بشری، دفاع از حقوق کودکان، دفاع از حقوق دانشجویان محروم از تحصیل و… شایسته است که نام او نیز در این لیست آورده شود. هر چند نام فعالان مدنی و وکلای زندانی به همین چند مورد ختم نمی گردد.
• در همه جای دنیا، هنر و هنرمند از ارج و منزلت والایی برخوردار است و هنرمندان همواره مورد احترام و توجه جامعه هستند. به همین دلیل است که اعمال فشار و محدودیت بر یک کارگردان سینما یا یک شاعر یا آهنگساز، انعکاس نامطلوبی در افکار عمومی به جای خواهد گذاشت. پیشنهاد می شود یک بند از این شکایت نامه به وضعیت اسف بار هنر و هنرمندان در ایران اختصاص یابد و از هنرمندان زندانی نظیر جعفر پناهی، محمد رسول اف،‌ رامین پرچمی، مرضیه وفامهر، آریا آرام نژاد و بسیاری دیگر که در طول دو سال گذشته به تناوب روانه زندان شده اند و برخی از آنان همچنان در زندان بسر می برند، یاد شود.
• در بند ۶ نامه که به تبعیض های جنسیتی، قومی و دینی اشاره می شود، جهت اجتناب از کلی گویی، می توان اشاره مختصری – در حد یک یا دو خط – به نمونه هایی از این تبعیض های آشکار و خشونت آمیز نظیر تخریب مساجد اهل تسنن، سرکوب و کشتار هم میهنان کُرد، سرکوب دراویش گنابادی و… داشت.
• بند ۷ و ۸ این شکایت نامه در حقیقت می بایست هدف تهیه این نامه را بطور واضح و شفاف بیان کند. این که تنظیم کنندگان این نامه دقیقاً خواستار چه اقدامی از سوی مراجع بین المللی هستند و چه انتظاری از دولت های غربی دارند؟ قرار است سازمان ملل یا دولتمردان جهان چه حرکتی در جهت حمایت از زندانیان سیاسی و عقیدتی ایران انجام دهند؟ عباراتی چون “اقدامات موثر و ضروری با استفاده از اهرم های اجرایی بین المللی” و “واکنش مناسب جامعه بین الملل” به اندازه کافی شفاف و گویا نیست. به اعتقاد نگارنده، نیاز است که خواست های ما از تنظیم این نامه و آنچه که از جامعه بین الملل جهت حمایت از حقوق هم میهنان مان انتظار می رود، با شفافیت و جزئیات بیشتری بیان گردد. مثلاً تقاضای قطع روابط دیپلماتیک با رژیم اسلامی و فراخواندن سفرا و نمایندگان دولت های غربی از ایران، می تواند یک پیام روشن برای مخاطبان این نامه باشد و راه های عملی جهت کمک به بهبود وضعیت حقوق بشر در ایران و کاهش فشارها و سرکوب های موجود بر فعالان و زندانیان سیاسی را پیش روی دولت های غربی و مجامع بین المللی قرار دهد.

با سپاس
پاینده ایران
بزرگمهر
۹ آبان ماه ۱۳۹۰

پیش نویس شکایت رضا پهلوی از ولی فقیه جمهوری اسلامی به روسای کشورهای عضو شورای امنیت سازمان ملل متحد

بزرگمهر — Fri, 28 Oct 2011 15:12:22 +0000

رضا پهلوی در راستای فعالیتهای سیاسی و مدنی خود و همراهی با جنبش داخلی مردم ایران بر ضد رژیم اشغالگر جمهوری اسلامی ایران و حاکمیت ولی فقیه آن سید علی خامنه ای و حمایت از زندانیان سیاسی و عقیدتی شکایت نامه ای را تدوین نموده است که به شورای امنیت و سازمان ملل ارسال خواهد شد. وی در نامه ای که به صورت پیش‌نویس منتشر کرده است، از بالاترینی ها و بلاگر ها خواسته است تا با همکاری و هفکری برای آزادی زندانیان سیاسی، پیشنهادات و راهکارهای عملی خود در رابطه با این نامه و اقدامات عملی برای آزادی زندانیان سیاسی در بند را در بالاترین و وبلاگ خود منتشر کنند:

هم میهنانم،

جمهوری اسلامی، با نقض مستمر حقوق بشر، سرکوب آزادی های اساسی، اعدام های گسترده و خیابانی، سنگسار، شکنجه و تجاوز در زندان ها، شرایط قرون وسطایی را بر کشورمان حاکم کرده است. متاسفانه، جامعه جهانی تاکنون عکس العمل قدرتمند و منسجمی را در مقابل رفتارهای غیرانسانی این نظام از خود نشان نداده است.

در این شرایط حساس، با توجه به فشارهای جسمی و روحی که بر زندانیان سیاسی-عقیدتی وارد می شود، وظیفه همه کنشگران و فعالین سیاسی و مدنی، وکلای دادگستری، مدافعین حقوق بشر، فعالین حقوق زنان، روزنامه نگاران، روحانیون مستقل، زندانبانان، نیروهای مسلح و یکایک شهروندان ایرانی است تا دست در دست یکدیگر گذاشته و با آغاز یکسری اقدامات ملی و بین المللی، حکومت ایران را وادار به آزادی بدون قید و شرط زندانیان سیاسی-عقیدتی نماید.

تا کنون اقدامات ارزشمندی در زمینه دفاع از حقوق زندانیان سیاسی-عقیدتی ایران، در داخل و خارج از کشورمان صورت گرفته، اما بدلیل عدم انسجام و حمایت کامل تمام اقشار جامعه، هنوز به نتیجه مورد نظر نرسیده است. در راستای پیشنهادات و درخواست های شما عزیزان در فضای حقیقی و مجازی، با مشورت هم میهنان فعال سیاسی – مدنی، تصمیم گرفتیم بستری مناسب را برای آغاز یک سلسله اقدامات عملی، فراهم سازیم. حرکتی که تنها در سایه مشارکت و همفکری یکایک شما هم میهنان مبارزم امکان پذیر خواهد بود.

- در مرحله اول، در راستای گزارش دبیرکل سازمان ملل متحد و آقای احمد شهید، نماینده ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران، پیش نویس یک متن بعنوان یک شکایت نامه رسمی برای ارسال به تمام مراجع ذیربط (کشورهای عضو شورای امنیت سازمان ملل متحد، دبیرکل سازمان ملل متحد و شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد) تهیه شده است. در پایان این مقدمه، می توانید پیش نویس این متن را مطالعه نموده و نظرات و پیشنهادات خود را برای تکمیل آن ارسال نمایید.
- بدلیل اینکه آوردن اسامی تمامی زندانیان سیاسی-عقیدتی در ایران در این پیش نویس امکان پذیر نمی باشد، تلاش شده است تا اسامی تعدادی از زندانیان، بعنوان نمونه ایی از کنشگران و فعالین سیاسی، مدنی و عقیدتی ذکر گردد. چنانچه از این لیست موردی از قلم افتاده، لطفا با ذکر منبع ومشخصات در زیرهمین لینک، حساب بالاترین، وبلاگ و یا وب سایت خود، آنرا ارسال نمایید.
- پیشنهادات و نظرات خود درارتباط با پیش نویس شکایت رسمی و بویژه اقدامات عملی آتی در این زمینه را در وبلاگ خود منتشر و در بالاترین با کلمه کلیدی (۲۰۱۱HR8712) پست نمایید.
- چنانچه شما دارای شناسه (اکانت) بالاترین نیستید، از کلمه کلیدی بالا (۲۰۱۱HR8712) بعنوان برچسب در مطالبی که در این زمینه در وبلاگتان منتشر می کنید، استفاده نمایید تا متن شما در سایت گوگل برای همگان قابل جستجو باشد. دوستانی که دارای شناسه (اکانت) بالاترین می باشند، متن و وبلاگ شما را می توانند در سایت گوگل پیدا کرده و آن را در بالاترین لینک کنند.
- دوستانی که در بالاترین فعال هستند، می توانند در این زمینه ما را یاری کنند.
- به منظور سهولت هرچه بیشتر برای رسیدگی به نظرات شما، پاراگراف های متن پیشن نویس شماره گذاری می گردد تا بتوانید نظرات و پیشنهادات خود را با ذکر شماره پاراگراف مورد نظر ارسال نمایید.
- بر اساس سیستم بالاترین، انرژی شناسه من به اندازه ایی نیست که بتوانم به همه لینک های شما رای مثبت و یا نظر بدهم. تلاش من و متخصصین فنی-حقوقی بر این خواهد بود که پس از مطالعه و بررسی تمام نظرات و پیشنهادات ارسالی، مطالب مرتبط با این موضوع را در نسخه نهایی بگنجانیم.
- از افرادی که در داخل کشور و یا در دستگاه حاکمیت هستند، دعوت می شود تا با رعایت مراتب امنیتی، از طریق افشای اطلاعات در مورد زندانیان سیاسی- عقیدتی گمنام، با ما در این پروژه همکاری نمایند.
- متاسفانه، به دلیل ارسال هرزنامه (اسپم) و همچنین محدودیت امکانات فنی، بخش دریافت نظرات وبلاگم را موقتا مسدود کرده ام. لطفا برای ارسال نظرات خود از سیستم بالاترین استفاده نمایید.
- برای تسریع در رسیدگی به وضعیت بحرانی زندانیان سیاسی- عقیدتی و آزادی آنان، پیش نویس این شکایت از تاریخ ششم آبان ماه لغایت پانزدهم آبان ماه ۱۳۹۰ خورشیدی برای دریافت نظرات و پیشنهادات شما بر روی سایت بالاترین قرار خواهد گرفت.

لینک این پیش نویس در بالاترین:
http://balatarin.com/permlink/2011/10/28/2778189

پیش نویس نامه به روسای کشورهای عضو شورای امنیت سازمان ملل متحد:

۱٫ نظام جمهوری اسلامی حاکم بر ایران، اقدام به نقض اساسی ترین حقوق زندانیان سیاسی-عقیدتی نموده است. ضمن جلب توجه شما به گزارش جناب آقای احمد شهید، در ارتباط با نقض حقوق بشر در ایران، به اطلاع می رساند، ادله های بسیار محکمی در دست است که بر خلاف آنچه حکومت ایران ادعا می کند، حقوق اولیه میرحسین موسوی، زهرا رهنورد، مهدی کروبی و کلیه زندانیان سیاسی-عقیدتی و مدنی در ماههای اخیر به شدت نقض شده است و حتی از حقوق ابتدایی زندانیان، همچون حق داشتن وکیل، تفهیم اتهام و دفاع از خود در دادگاه محروم هستند. اینگونه رفتارهای غیر انسانی این نظام بر خلاف مقررات و تعهدات بین المللی است.

۲٫ حقوق اولیه انسانی دیگر زندانیان و بازداشت‌شدگان سیاسی-عقیدتی و مدنی همچون بهنام ابراهیم زاده، بهمن احمدی عمویی، منصور اسانلو، حسن اسدی زیدآبادی، عمادالدین باقی، آیت الله بروجردی، عماد بهاور، حسین پالانی، علی پورسلیمان، محمدرضا پورشجری، مصطفی تاج زاده، مجید توکلی، رضا جوشن، حمیدرضا خادم، مهدی خدایی، رضا خواجه ای، محمد داوری،ارژنگ داوودی، مجید دری، حسین رونقی ملکی، علیرضا سپاهی لائین، عیسی سحر خیز، قاسم شعله سعدی، کیوان صمیمی، حشمت الله طبرزدی، ابوالفضل عابدینی، جواد علیخانی، سعد غلامحسین پور، عباس کاکایی، جواد لاری، فرشاد معروفی، محمدرضا مقیسه، حمید موذنی، عبدالله مومنی، بهاره هدایت، حجت الاسلام آرش هنرور، مهدی محمودیان، کشیش یوسف ندرخانی، و صدها زندانی دیگر از نمایندگان گروه های مختلف مردم و گرایش های سیاسی-عقیدتی پایمال شده و به سنگین ترین شکل، مورد ظلم جمهوری اسلامی قرار گرفته اند.

۳٫ همچنین بازداشت و تهدید وکلا و فعالان حقوق بشر، از سوی نیروهای اطلاعاتی جمهوری اسلامی، به اتهام «ارتکاب جرایم امنیتی»، صرفا تلاشی است برای از بین بردن اسناد و مدارک نقض حقوق بشر در ایران. آزار و اذیت و شکنجه فعالین و وکلای مدافع حقوق بشر، همچون نسرین ستوده، عبدالفتاح سلطانی، هنگامه شهیدی و کوهیار گودرزی، اقدامی است جهت ساکت کردن کسانی که به دفاع از حقوق همنوعان خود برخاسته‌اند. در چنین فضایی، وکلا برای انجام وظیفه قانونی خود که دفاع از موکلین است، بیشتر و بیشتر مورد تهدید قرار می گیرند.

۴٫ مواد ۲ ٫ ۳ ٫ ۵ ٫ ۷ ٫ ۹ ٫ ۱۰ ٫ ۱۲ ٫ ۱۹ ٫ ماده ۲۰ بند ۱، ماده ۲۱ بند ۱، ۲ و ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر که هدف آن برقراری و تضمین حقوق و آزادی‌های برابر برای همه مردم است در مورد تمام زندانیان سیاسی-عقیدتی و مدنی به کرات نقض شده است.

۵٫ در اینجا تنها از بعضی افراد که اطلاعات بیشتری از آنها در دست است نام برده شده، ولیکن صدها تن از زندانیان سیاسی-عقیدتی و مدنی گمنام در زندان های ایران تحت سرکوب و نقض سیستماتیک حقوق بشر قرار دارند و عدم توجه جامعه بین اللملی به شرایط زندانیان در ایران، وضعیت را لحظه به لحظه برای آنان وخیم تر و حکومت ایران را برای ادامه روش های ضد انسانی خود جری تر خواهد کرد.

۶٫ نظام جمهوری اسلامی، مبتنی بر حکومت دینی است و قانون اساسی آن مجموعه متناقضی است که از یک طرف، ابزار تمرکز تمام قدرت در دست ولایت مطلقه فقیه است و از طرف دیگر، معرف تبعیض جنسیتی، قومی و دینی است. بر اساس قانون اساسی، رهبر، عالیترین و بالاترین مقام نظام است و تمام امور کشور تحت کنترل مطلقه او قرار دارد. حکم حکومتی رهبر فراتراز قانون اساسی و رای مردم است و برای تمام ارکان حکومت “فصل الخطاب” است. روسای قوای سه گانه، نمایندگان مجلس، شورای نگهبان، فرماندهان نظامی و انتظامی، اعضای مجمع تشخیص مصلحت نظام، امامان جمعه، رئیس صدا و سیما و حتی نمایندگان مجلس خبرگان که مسئول نظارت بر عملکرد رهبر می باشند، بطور مستقیم و غیر مستقیم توسط ولی فقیه انتخاب می شوند. در واقع ماهیت این نظام، حاکمیت تک نفره و دیکتاتوری مطلق می باشد.

۷٫ بنابراین، بر اساس ماده دوم میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی، ضمن اعلام شکایت از حکومت ایران، بدلیل نقض گسترده حقوق بشر و حقوق اساسی زندانیان سیاسی-عقیدتی، از شورای امنیت و ارگان های ذیربط سازمان ملل درخواست می شود تا به منظور آزادی فوری و بدون قید وشرط همه زندانیان سیاسی-عقیدتی، مدنی، وکلا و مدافعان حقوق بشر، اقدامات موثر و ضروری را با استفاده از اهرم های اجرایی بین المللی، علیه آقای سید علی خامنه ایی، ولی مطلقه فقیه حاکم بر ایران، به عمل آورند.
۸٫ بر این باور هستیم که واکنش مناسب جامعه بین الملل به عملکرد حکومت ایران در قبال شهروندان خود، پیام قدرتنمندی خواهد بود تا این حکومت سرکوب آزادی های اساسی مردم ایران و نقض کنوانسیون های بین المللی که به اجرای آنها متعهد شده را متوقف کند.

رضا پهلوی

رونوشت: دبیرکل سازمان ملل متحد
شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد

پیام شاهزاده رضا پهلوی به مناسبت آغاز سال تحصیلی در ایران

بزرگمهر — Wed, 21 Sep 2011 17:08:20 +0000

اول مهر ماه ۱۳۹۰

ماه مهر از افق دمید و فصل جدید دانش اندوختن و دانش آموختن، فصل کلاس و درس را به ارمغان آورد. آغاز سال تحصیلی ۹۱-۱۳۹۰ را به همۀ شما دانش آموزان و دانشجویان عزیز کشورم شادباش می گویم. امیدوارم در سالی که در پیش دارید به هدف های خود چه در زمینۀ تحصیلی و آموزشی و چه در عرصه های زندگی اجتماعی نزدیک تر شوید.

دانش آموزان و دانشجویان عزیز

حاکمان اسلامی، از آغـاز تسلط خـود بر کشـورمان، نیک می دانستند که در مقابله و مخالفت با نظام خودکامه، پس گرا و ضدانسانی آنان، نیروئی تواناتر از نیروی دانش و خِرد و انسانیت نیست. و نیز می دانستند که زایشگاه بالندۀ این نیرو، مدارس و دانشگاه های روبه رشد کشور هستند. نهادهائی که نوجوانان و جوانان وطن را به خِـرد ورزی و دانش آمـوزی و تبادل آزادانۀ اندیشه ها رهنمون می شوند و در دل و ذهن آنان عشق به انسانیت و برابری و آزادی و بردباری می پرورانند تا در مقابله با خرافه و تعصب و تبعیض و زورگوئی مصمم و توانایشان کنند.

رژیم اســلامی در طـی سـی و دو سـال گذشتـه، با شعار بی معنای «اسلامی کردن نظام آموزشی» و استفادۀ ابزاری از مدرسه و دانشگاه، شستشوی مغزها، علم زدایی، سلب آزادی بیان و اندیشه، فرهنگ ستیزی، خرافه پروری، تبعیض، خشونت زایی، تمدن کشی، تضعیف و تخریب جایگاه دانشگاه و در نهایت ویران کردن نظام آموزشی را سرلوحۀ کار خود قرار داده و با این هدف، معلمان و استادان آزموده و آزاده را بیرون راندند و بیهوده کوشیدند که فرهنگی درون‌گرا، پرخاش‌جو، دگرستیز و نابردبار را بر فضای آموزشی شما حاکم کنند.

اما، یقین دارم که تلاش مذبوحانۀ سرکردگان به هم ریختۀ رژیم در بناکردن دیوارهای تازۀ جدائی میان استاد و دانشجو، زن و مرد و محـروم ساختن هــرچه بیشتر نظــام آموزشـی از رشته های گوناگون علوم انسانی به جائی نخواهد رسید.

حال که ماه مهر آغاز گشته و نسیم حرکت و تحول شروع به وزیدن نموده است، امید دارم که شما دانشجویان فرهیخته، با یاری استادان آزاده و دانش پژوه و به یاوری پدران و مادران دلسوخته، به همراه همـۀ مردم ایران، به تحقق هدف های انسانـی و میهن دوستانــۀ خویش نزدیک تر شوید.

خداوند نگهدار ایران باد

رضا پهلوی